ร้างเกาะป้องกันได้เช่นนี้ ฉะนั้นผลของการใ ใช้เคล็ดวิชาร่างดับเปลวเพลิงนี้ จึงไม่เพียงแต่จะหลอมรวมร่างกายไม่ได้ แต่ยังถูกมันแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านอีกด้วย”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
มู่เฉียนซีเคาะประตู แต่ก็ไม่มีผู้ใดตอบรับ
ถึงประตูจะปิดไม่สนิท แต่อย่างไรเสียในสถานที่เช่นนี้ ถึงจะเปิดประตูเอาไว้ ก็ไม่คงไม่มีขโมยเข้ามาอยู่ดี
มู่เฉียนซีผลักประตูเปิดออกและเดินเข้าไป จากนั้นก็เห็นใครคนหนึ่งกำลังปีนป่ายขึ้นมา
เขาพูดด้วยดวงตาที่พร่ามัวคู่นั้นว่า “หิว…หิวเหลือเกิน…”
ท่าทางที่เหมือนกับผีหิวโหยก็มิปานนั้น ช่างน่าหวาดกลัวมากจริง ๆ
ในฐานะที่มู่เฉียนซีเป็นนักปรุงยาคนหนึ่ง จึงมองออกได้ทันทีว่าถึงชายผู้นี้จะถูกความหิวโหยทำให้มีสภาพเช่นนี้ แต่เขาก็ยังมีแรงและยังไม่ตายอยู่ดี
เข็มยาเข็มหนึ่งบินออกไป จากนั้นก็แทงไปบนแขนของเขา เช่นนั้นก็เติมสารอาหารให้เขาก่อนก็แล้วกัน!
หากนางเดาไม่ผิดแล้วละก็ คนผู้นี้ก็คือปรมาจารย์ที่นางกำลังตามหาอยู่คนนั้นแน่นอน อย่างไรเสียก็คงไม่มีใครอื่นอยู่ภายในห้องที่เรียบง่ายเช่นนี้อีกแล้วล่ะ
ยาได้ถูกร่างกายของเขาดูบซับไปอย่างรวดเร็ว
