และตอนนี้ปรมาจารย์หลานก็กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้งแล้ว
เขาค่อย ๆ ปีนป่ายขึ้นมาอย่างช้า ๆ หลังจากนั้นชายชราที่ผอมแห้งคนหนึ่งก็กล่าวขึ้นมาอย่างน่าสงสารว่า “แม่สาวน้อย ข้ายังหิวอยู่เลย! เจ้าสิ่งนั้นค่อนข้างดีเลยทีเดียว ขอเพิ่มให้ ข้าอีกสักหน่อยจะได้หรือไม่”
สถานที่ที่สามารถใช้เงินได้ราวกับน้ำ และมีของอร่อยนับไม่ถ้วนผสมปนเปอยู่มากมายเช่นนี้ แต่กลับสามารถทำให้ตนเองเหลือเพียงหนังหุ้มกระตูกได้ ปรมาจารย์หลานท่านนี้นับว่ามีพรสวรรค์ เช่นกัน
มู่เฉียนซีโยนยาน้ำให้เขาสองสามขวดพลางกล่าวว่า “กินอันนี้เถอะ!”
เขารีบดื่มยาขวดหนึ่งลงไปรวดเดียวโดยไม่สนใจว่ามันจะมีพิษหรือไม่ ดูแล้วราวกับผีหิวโหยที่กลับชาติมาเกิดก็มิปาน
ร่างกายของเขาฟื้นฟูได้อย่างยอดเยี่ยม จากนั้นเขาก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แม่สาวน้อย เจ้าช่วยชีวิตข้าเอาไว้! เจ้ามาหาข้าเพราะมีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ? หรือว่าเจ้ามาผิดที่กันล่ะ ?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้ามาหาปรมาจารย์หลานที่ค้นคว้าเคล็ดวิช
