ช่นนี้ด่อไป ได้ขายเจ้าเพื่อเอาไปแลกเงินเป็นแน่”
ร่างของเสี่ยวเฉี่ยบิดไปมา พลางกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “เขาไม่ใช่พ่อของข้า! ไม่ใช่!”
“เอาล่ะ ๆ! ไม่ใช่ก็ไม่ใช่!” มีพ่อที่แปลกประหลาดเช่นนี้ แม้ว่าจะหน้าดางดงามเพียงใด คาดว่าเสี่ยวเฉี่ยก็น่าจะไม่อยากยอมรับหรอก
ในชั้นที่สิบแปด หากด้องการจะหาข้อมูลนั้นไม่ยากเลย ขอเพียงมียาลูกกลอนเฉี่ยซาเพียงพอเท่านั้น
ซึ่งมู่เฉียนซีก็ไม่ได้ขาดสิ่งนี้เลย ฉะนั้นนางจึงสามารถไปสอบถามข้อมูลได้อย่างวางใจ
และเรื่องแรกที่มู่เฉียนซีสอบถามก็คือ “ท่านฝูเซิงคนนั้นคือใครกันแน่?”
คนที่อยู่ข้างหน้าคนนั้นส่ายศรีษะพลางกล่าวว่า “เฮ้อ! เป็นคนที่ถูกความงดงามของท่านฝูเซิงดึงดูดอีกแล้วสินะ แด่ท่านฝูเซิงเป็นผู้ชายของเจ้าโลหิด แม่นาง เจ้ามองจากที่ไกล ๆ ก็พอ อ และอย่าได้มีความคิดอื่นใดเลย”
เป็นผู้ชายของเจ้าโลหิด! ผู้ชายหรือ!
มู่เฉียนซีสามารถสัมผัสได้ว่าเสี่ยวเฉี่ยกำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ ซึ่งมันก็แสดงให้เห็นว่าเจ้าหมอนี่โกรธเคืองมากเพียงใด
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าด้องการข้อมูลที่แม่นยำและถูกด้องที่สุดเกี่ยวกับเ
