เสี่ยวเฉี่ยกล่าวว่า “ก็แค่เปลี่ยนกลายเป็นมนุษย์เท่านั้น มันเป็นเรื่องที่ง่ายจะตายไป หากยังต้องให้บริวารน้อยอย่างเจ้ามาช่วย เช่นนั้นมันก็คงน่าอายเกินไปแล้ว เดี๋ยวข้าจะเปลี่ ยนให้เจ้าดูตอนนี้เลย ว่าร่างมนุษย์ของข้างดงาม…”
หลังจากนั้นไม่นาน ลำแสงสีแดงก็ปกคลุมเสี่ยวเฉี่ยเอาไว้
มู่เฉียนซีเองก็ประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่เฉี่ยซื่อกลายร่างเป็นมนุษย์ ก็จำเป็นที่จะต้องใช้ยาคอยช่วยเหลือ มิเช่นนั้นอย่างน้อยก็จะต้องเป็นระดับเทพก่อนถึงจ จะสามารถทำได้
แต่คิดไม่ถึงว่าเสี่ยวเฉี่ยที่เป็นเพียงพืชกลายพันธุ์ระดับเจ็ดดาวจะบอกว่า มันสามารถกลายร่างได้ด้วยตนเองเช่นนี้!
ในตอนที่ลำแสงสีแดงจางหายไป ก็มีน้ำเสียงแหลมสูงที่น่ารักเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน “รีบหลับตาเดี๋ยวนี้! หลับตาเร็วเข้า”
มู่เฉียนซีหลับตาลงทันทีพลางกล่าวว่า “ขี้อายอะไรขนาดนี้ หรือว่าตอนกลายร่างเป็นมนุษย์แล้ว เสี่ยวเฉี่ยลืมใส่เสื้อผ้ามาด้วยอย่างนั้นหรือ?”
ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้เรื่องการแปลงร่าง เพียงแต่ว่าเสื้อผ้าที่มาในตอน
