หดร้ายเท่าที่ควรอีกด้วย
ใช่แล้ว ภายในใจของหนามโลหิตน้อยนี้ มู่เฉียนซีเป็นเพียงบริวารตัวน้อยของมันเท่านั้น ซึ่งนางก็มีหน้าที่ในการหาอาหารมาให้กับมัน
เนื่องจากเจ้าตัวน้อยนี้คุ้นเคยกับการอยู่เพียงลำพัง ฉะนั้นจึงดูเหมือนว่านี่เป็นสิ่งที่มันควรทำอยู่แล้วก็มิปาน
เป็นเพียงแค่หนามโลหิตระดับหนึ่งดาวแต่กลับโหดเหี้ยมนัก ซึ่งเรื่องนี้ก็ทำให้คนที่เฝ้าดูอยู่โดยรอบเหล่านั้นหวาดกลัวไม่น้อยเลยทีเดียว และตอนนี้ท่านจางผู้นั้นก็ตกใจกลัวจนหมดสต ติไปแล้ว
ฉึก!
มู่เฉียนซีฝังเข็มให้เขาโดยตรง และด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจึงทำให้เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เจ้าอยู่ที่นี่ก็เอาแต่ร้องโวยวายรบกวนคนอื่นเขาไปหมด ไปที่บ้านของเจ้าแล้วมาคุยกันดี ๆ เถอะ!”
“ตกลง!” เขาวิ่งหัวซุกหัวซุนกลับไปที่บ้านของตนเอง หลังจากนั้นเขาจึงจะรู้ตัวว่าเขาได้พาหมาป่าเข้ามาในบ้านของตนเองเสียแล้ว
“นายท่าน ก่อนหน้านี้ข้าทำให้ท่านต้องขุ่นเคืองใจจริง ๆ นี่คือหยกเฉี่ยซาทั้งหมดของข้า ท่านโปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!” ท่านจางร้องขอความเมตตาราวกับสุนัขรับใช้ไม่มีผิด นอกจากนี้
