เขายังเอาหยกเฉี่ยซานับร้อยชิ้นออกมาอีกด้วย
มู่เฉียนซีกำลังขาดเจ้าสิ่งนี้อยู่พอดี ฉะนั้นนางจึงริบมันไปทั้งหมดอย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย
“แต่ข้ารู้สึกว่าการปล่อยเจ้าไปเช่นนี้มันจะง่ายเกินไปหน่อย” มู่เฉียนซีค่อย ๆ กล่าวอย่างช้า ๆ
แน่นอนว่าเขาย่อมไม่โชคดีที่สาวน้อยผู้นี้จะเมตตาถึงขนาดนั้น ฉะนั้นเขาจึงกล่าวอย่างวิงวอนว่า “ข้าแค่อยากมีชีวิตอยู่!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เสี่ยวเฉี่ย ตัดมือข้างซ้ายของเข้าซะ!”
เสี่ยวเฉี่ย นี่นางเรียกมันอย่างนั้นหรือ?
หนามโลหิตที่ตามมาทีหลังตกตะลึงขึ้นเล็กน้อย นี่มันชื่อบ้าอะไรกัน!
เขาโกรธมากจริง ๆ ดังนั้นมันจึงอยากจะโยนมู่เฉียนซีทิ้งอย่างไม่ไยดีเลยแม้แต่น้อย
ความจริงแล้วการโจมตีของมันทั้งช้า และอ่อนแอเกินไป ฉะนั้นมู่เฉียนซีจึงจับมันได้ด้วยมือเปล่า
ชายผู้นั้นมองดูด้วยความตกตะลึง คิดไม่ถึงว่านิ้วเรียวยาวประหนึ่งหยกขาวที่ราวกับหิมะเหล่านั้น จะสามารถจับพืชกลายพันธุ์ที่ถือว่าดุร้ายที่สุดอย่างหนามโลหิตได้โดยไม่ได้รับบาดเ เจ็บเลยแม้แต่น้อย นี่ยังใช่คนอยู่หรือไม่?
มู่เฉียนซีเด็ดหนามบน
