ร่างกายของมันออกทีล่ะอัน จากนั้นก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าคิดจะต่อต้านข้าอย่างนั้นหรือ แม้แต่ข้า เจ้าก็อยากจะโจมตีอย่างนั้นสินะ!”
หนามแหลมเหล่านี้ถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของหนามโลหิตเลยก็ว่าได้ ฉะนั้นทุกครั้งที่มู่เฉียนซีเด็ดมันออก รากหลักของมันก็จะเริ่มสั่นไหว นี่มันค่อนข้างเจ็บเลยนะ!
คนที่ต่อต้านคือเจ้าต่างหาก เจ้าบริวารที่น่ารังเกียจนี่ คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้าทำเช่นนี้กับข้า! หนามโลหิตบิดร่างชองมันด้วยความโกรธเคือง
ในเมื่อมู่เฉียนซีตัดสินใจที่จะเลี้ยงมัน ฉะนั้นย่อมไม่รังแกมันมากเกินไปอยู่แล้ว
เมื่อเห็นว่ามันแกล้งตายและไม่สนใจคนอื่น มู่เฉียนซีจึงเรียกมันอีกครั้ง “เสี่ยวเฉี่ย”
“เสี่ยวเฉี่ย!”
หลังจากนั้นกิ่งก้านของเจ้าหมอนี่ก็บินว่อนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่ามันต้องการที่จะระเบิดพลังออกมาอย่างไรอย่างนั้น
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย “ที่แท้เจ้าก็ไม่ชอบชื่อนี้นี่เองสินะ!”
เจ้าบริวารโง่เง่า ในที่สุดก็รู้ว่าตัวเองผิดตรงไหนแล้วสินะ ข้ารู้สึกปลื้มใจจริง ๆ ยังไม่รีบขอโทษข้าอีก
คำพูดของมู่เฉียนซีได้ทำให้หนามโลหิตสงบลงทันที และมู่เฉียนซีก็ได้รู้ว่าสติปัญญาของมันไม่สามารถเทียบได้กับหนามโลหิตระดับหนึ่งดาว
