ากฏว่ามันกลับเหลือบไปเห็นสายตาสีฟ้าเย็นยะเยือกคู่นั้นของจิ่วเยี่ย
“สัตว์ร้าย!”
ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!
“ฮืออ! นายท่าน ช่วยข้าด้วย!” ด้วยความไวแสง มันหลบไปอยู่ด้านหลังของมู่เฉียนซีเพื่อขอความช่วยเหลือทันที
“ข้าก็เป็นเพียงแค่สัตว์ร้ายนิสัยดีที่รู้จักแต่การนอนเท่านั้นเอง! ท่านอ๋องจิ่วเยี่ย ท่านจะต้องเชื่อข้านะ” เสี่ยวหงกล่าว
“เจ้าเป็นสัตว์ร้ายที่สามารถทำให้ข้าจำไม่ได้ ฉะนั้นข้าไม่คิดว่าเจ้าเป็นเพียงสัตว์ร้ายธรรมดาตัวหนึ่งแน่นอน” จิ่วเยี่ยกล่าวพลางจ้องมองไปที่มัน
เขารู้ข้อมูลของสัตว์ร้ายทั้งหมดเป็นอย่างดี แต่ทว่าสัตว์ร้ายในความทรงจำของเขาตั้งแต่อดีตมาจนถึงตอนนี้ ล้วนไม่มีเจ้าหมอนี่บันทึกเอาไว้เลย
สัตวร้ายที่ไม่ถูกมนุษย์บันทึกเอาไว้ นั่นมันไม่ใช่ตัวที่อันตรายมากหรืออย่างไรกัน?
“ฮื้อออ นายท่าน...” ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะถูกหลอกได้ง่าย ๆ เลย ซึ่งมันก็ทำให้เสี่ยวหงหวาดกลัวมากจริง ๆ
“ท่านอ๋องจิ่วเยี่ย ท่านจะมาใช้ประโยชน์แล้วถีบหัวส่งไม่ได้นะ! ตอนแรกท่านเป็นคนให้ข้าติดตามนายท่านมาเอง ให้ข้าหาทางสร้างโอกาสทำให้ได้ใกล้ชิดกับนายท่าน และทำให้นายท่านชอบท่าน ตอนนี้นายท่านกับท่านก็รักกันดีแล้ว ท่าน
