ในที่สุดมู่เฉียนซีก็จำเป็นต้องสารภาพ และนางก็ได้เล่าเรื่องของนักฆ่าที่สวมหน้ากากหมาป่าผู้นั้นให้จิ่วเยี่ยได้ฟัง
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ข้าสงสัยว่าอู๋หยาจะเป็นคนส่งคนผู้นั้นมา”
ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกของจิ่วเยี่ยฉายแววเย็นชาออกมา”เขานี่ช่างกล้าจริง ๆ!”
ร่างกายของเขาแผ่พลังที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ซึ่งมันก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเมืองต่างพากันสั่นสะท้านด้วยความกลัว
มู่เฉียนซีจุมพิตลงไปบนริมฝีปากของเขา จากนั้นก็กล่าวว่า “ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาเจอกันสักครั้ง เจ้าอยากจะไปเร็วจังล่ะ”
นางรู้ว่าคนผู้นี้ต้องการจะไปหาหรือไม่ก็ไปฆ่าอู๋หยาที่เมืองเทพสังหาร
ขนาดอวิ๋นจื่อยังไม่คิดว่าร่างทรงอู๋หยาผู้นั้นจะเป็นคนน่ารังเกียจเช่นนั้นได้ แต่ทว่าจิ่วเยี่ยกลับเชื่อนางโดยที่ไม่เงื่อนไขใด ๆ เลย
“ซี มันอันตรายเกินไปสำหรับเจ้าหากปล่อยเขาเอาไว้ อู๋หยามักจะวางแผนได้แม่นยำและไม่เคยผิดพลาดเสมอ หากเขาลงมือ เช่นนั้น…”
“ข้ารู้ ว่าคราวนี้ข้าแค่โชคดีเท่านั้น!”
นางบังเอิญได้เจอกับอวิ๋นจื่อ และสามารถหนีเข้าไปในหุบเขาอัสนีโกลาหลได้อย่างราบรื่น มิเช่นนั้นก็ไม่อยากคิดถึงผลร้ายที่จะตามมาเลย
“ฉะนั้นเขาจำเป็นที่จะต้องตายไปเสีย!” ภายในแววตาของจิ
