สนรุมเร้าจนหัวใจแทบ แตกสลาย นางยกมือขึ้นตบศีรษะตนเอง หวังให้ตื่นจากฝันอันประหลาด นี้ แต่เมื่อฝ่ามือตบลง นางกลับชะงัก มือของตน…เล็กลง? เรียวบางราว มือเด็กสาว มิใช่มือหญิงวัยแรกแย้มที่กําลังจะออกเรือน
“กระจก…เอากระจกมาให้ข้า
นางเอ่ยเสียงสั่น พยายามยันกายลุกขึ้นจากเตียง
“คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ!”
หลงเอ๋อร์รีบวิ่งไปหยิบกระจกทองแดงจากโต๊ะเครื่องแป้ง นํามา ส่งให้ด้วยมือสั่นเทา จ้าวเข่อหรันรับมันมาแนบอก ใจเต้นรัวราวกลอง ศึก กลับลังเลไม่กล้ามองเงาตนเองในนั้น นางหลับตา สูดลมหายใจลึก หนึ่งครั้ง ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เพียงชั่วพริบตาเดียว หัวใจก็แทบหยุด
เต้น
ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกนั้น อ่อนเยาว์นัก แก้มยังมีเค้าความ ไร้เดียงสา มิใช่ใบหน้าหญิงสาววัยสิบหกที่พร้อมออกเรือน มันคือใบ หน้าของเด็กหญิง….แม่นมเยวกับหลงเอ๋อร์สบตากันอย่างวิตก เหตุใด
คุณหนูตื่นขึ้นมาครานี้จึงประหลาดนัก? หรือไข้จะเผาผลาญจนสติเลื่อน รางไปแล้ว? และในขณะที่พวกนางครุ่นคิด จ้าวเข่อหรันก็เอ่ยคําหนึ่ง ออกมา ทําให้ความหวั่นใจยิ่งทวี
“แม่นม… ปีนี้ข้าอายุเท่าใดแล้ว?”
น้ําเสียงนั้นแผ่วเบา ทว่าซ่อนพายุอารมณ์อันเดือดดาลและเศร้า อัดแน่นไว้ กสุดหัวใจ
หากนี่มิใช่ความฝัน….เช่นนั้นสวรรค์กําลังเปิดโอกาสให้นางหวน
คืน เพื่อชําระแค้นหรือไม่?
