แล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ถึงตอนนี้จะไม่มีคน แต่หากรอให้เมืองหนามโลหิตเข้าที่เข้าทาง และยาลูกกลอนของหอหมอปีศาจได้รับการเผยแพร่ ก็ย่อมมีคนมายังเมืองหนามโลหิตแน่นอนอยู่แล้ว”
ถึงพระชายาจะมั่นใจมาก แต่ทุกคนกลับมีความลังเลมากอยู่ดี
ตอนนี้พวกเขาแม้แต่จะเข้าใกล้เมืองหนามโลหิตก็ยังทำไม่ได้เลย แล้วจะสามารถทำให้เมืองหนามโลหิตเข้าที่เข้าทาง จนเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเมืองปกติ ทั้งยังสามารถขายยาลูกกลอนได้ อย่างไรกันล่ะ!
“พระชายา ท่านมีแผนการอย่างไรขอรับ?” พวกเขากล่าวถาม
ในตอนที่พวกเขาเลือกติดตามพระชายามายังเมืองหนามโลหิต พวกเขาก็ได้มอบทั้งชีวิตและร่างกายให้แก่พระชายาไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะต้องตายก็จะติดตามนางต่อไป
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เยาเยี่ย เจ้าพักผ่อนพอแล้วหรือยัง? ตามข้าไปเดินเล่นสักหน่อยสิ!”
ทุกคนต่างพากันตะลึงงัน ไปเดินเล่นหรือ ไปไหนกัน?
พระชายาคงไม่ได้คิดที่จะไปเมืองหนามโลหิตหรอกใช่หรือไม่?
เยาเยี่ยคลี่ยิ้มอย่างเย้ายวนพลางกล่าวว่า “ไม่มีปัญหา!”
“พระชายา…”
เมื่อเห็นว่ามู่เฉียนซีต้องการที่จะมุ่งหน้าไปทางเมืองหนามโลหิตจริง ๆ พวกเขาก็รีบตะโกนร้องออกมาอย่างร้อนรน
“รอคำสั่ง
