ี่ยวแรง
“เจ้า… ทําไม… ทําไมต้องทําถึงเพียงนี้…”
รอยยิ้มของจ้าวเข่อเหรินยังคงอ่อนโยน ทว่าประกายตากลับดํา
มืดดุจหุบเหว
“ตั้งแต่เกิดมา ข้าก็เกลียดเจ้าแล้ว รู้หรือไม่เพราะเหตุใด? เรา
เป็นฝาแฝดกัน เจ้าเพียงเกิดก่อนข้าแค่ชั่วเค่อเดียว แต่กลับได้หมั้น
หมายกับชื่อจื่อแห่งจงอี้โหว ข้าสวยกว่า มีพรสวรรค์กว่า เป็นที่รักของผู้ คนมากกว่า ไม่ว่ามองด้านใด ข้าก็เหนือกว่าเจ้าพันเท่า แต่เหตุใดคู่หมั้น
นั้นต้องเป็นของเจ้า? เพียงเพราะเจ้าเกิดก่อน ข้าต้องยอมรับชะตานั้น หรือ? มันยุติธรรมหรือ?”
เสียงของนางอ่อนหวาน ทว่าทุกถ้อยคําคมดุจมีด
“ตอนอยู่ในครรภ์ เจ้ายังแย่งสารอาหารของข้า ทําให้ข้าต้องดื่ม
ยาขมตั้งแต่ลืมตาดูโลก ส่วนเจ้ากลับได้ร่างกายแข็งแรง ครั้นเกิดมา เจ้า ก็แย่งโอกาสทองไปอีก ชีวิตของข้าถูกบดบังด้วยเงาของเจ้ามาตลอด ข้า จะไม่คับแค้นได้อย่างไร?”
นางยื่นมือแตะปลายคางพี่สาวเบา ๆ ราวล้อเล่น
“ของของเจ้า ข้าจะเอามาให้หมด ความรักของบิดามารดา สาย ตาชื่นชมของผู้คน ความโปรดปรานของชื่อจื่อ…. แม้แต่ลมหายใจของ
เจ้า ข้าก็จะช่วงชิง บางครา ข้าคิดว่า ฟ้าดินคงล้อเล่นกับพวกเรา สองคน นี้ไม่อาจอยู่ร่วมโลกเดียวกันได้ แต่ดันเกิดเป็นฝาแฝด ช่างน่าขันเสีย
จริง”
หรือไม่?”
“เจ้า…”
จ้าวเข่อหรันจ้องนางด้วยแววตาแตกสลาย
“ที่ผ่านมานี้…ที่เจ้าทําดีต่อข้า… ทั้งหมด… ล้วนเสแสร้ง… ใช่
