อะไรใช่หรือไม่?” จื่อโยวกล่าวถาม
“แม้ว่าบางครั้งอู๋หยาจะค่อนข้างแปลกประหลาด แต่ข้าก็ไม่เคยสงสัยในความภักดีและความต้องการจะปกป้องที่เขามีต่อเยี่ยเลย เขามีความภักดีต่อจิ่วเยี่ย เหมือนกับความศรัทธาชั่วชีวิต ของเขาก็มิปาน”
แม้ว่าเขาจะมีพันธสัญญากับเยี่ย แต่เขาก็รู้สึกว่ามันเป็นความภักดีที่น่าสะพรึงกลัวมาก เมื่อให้อู๋หยาเทียบกับเขาแล้วมันช่างห่างไกลกันอย่างสิ้นเชิงเลยทีเดียว
เขาเป็นเหมือนกับผู้ศรัทธาที่คลั่งไคล้ในตัวของเยี่ยอย่างไรอย่างนั้น และยังสามารถทำทุกอย่างเพื่อเยี่ยได้
แต่ทว่าถึงจะบ้าคลั่งเช่นนี้ เยี่ยก็ยังคงใจเย็นและนิ่งสงบมาก แม้ว่าบางครั้งอดที่จะรำคาญไม่ได้ก็ตาม
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “สภาพของจิ่วเยี่ยดีเป็นอย่างมาก อู๋หยาช่างเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าจิ่วเยี่ยจะตื่นขึ้นมาเมื่อไร ฉะนั้นเจ้าจงไปที่หอเซียนเว่ยและไ ไปเชิญเขามาดูหน่อยเถอะ”
“เชิญเขามาสินะ! ได้เลย!”
ถึงเป๋ยโต่วจะไปเชิญคนมาแล้ว แต่กลับไม่ได้พาคนกลับมาด้วย
“ท่านอู๋หยาได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงไม่สามารถมาพบนายท่
