านได้ เพียงแต่ท่านอู๋หยาได้ให้ข้านำคำมาบอก ว่าเวลาตี่นของนายท่านไม่แน่นอน แต่ไม่น่าจะนานเกินไป ฉะนั้นพระชายาโปรด วางใจเถิด” เป๋ยโต่วกล่าวขึ้นมาด้วยท่าทางจริงจัง
จื่อโยวกล่าวว่า “ข้ารู้แล้ว เจ้าถอยไปเถอะ!”
เขามองไปทางมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “นอกจากว่าเยี่ยจะมีอันตรายหรือเป็นคนออกคำสั่งให้เชิญเขามาด้วยตนเองแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคำสั่งของผู้ใด อู๋หยาก็จะไม่มีทางออกมาจากหอเซียนเว ว่ยแม้แต่ก้าวเดียว! แม้ว่าเมื่อวานเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจริง แต่เขาใช้อาการบาดเจ็บนี้เป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น แต่เหตุผลจริง ๆ คือเจ้าเชิญเขามาไม่ได้หรอก”
“เขาได้รับบาดเจ็บเมื่อไรกัน?” มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง
“ในตอนที่ผนึกเก้าดาราเพิ่งจะเสร็จสิ้น เยี่ยก็ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันและโจมตีเขาจนลอยกระเด็นออกมา เยี่ยโกรธมาก! เมื่อถึงเวลานั้นคนงามจะต้องช่วยทำให้ความโกรธของเขาสงบล ลงด้วยนะ มีเพียงแค่เจ้าเท่านั้นที่สามารถทำได้! มิเช่นนั้นเยี่ยไม่มีทางปล่อยข้าไปแน่” จื่อโยวกล่าวอย่าง
