ร่างของมู่เฉียนซีโซเซเล็กน้อย นอกจากนี้ยังรู้สึกแขนขาอ่อนแรงอีกด้วย
มู่เฉียนซีคว้าจื่อโยวเอาไว้แล้วกล่าวว่า “จื่อโยว คุ้มกันจิ่วเยี่ยเอาไว้ให้ดี อย่างปล่อยให้อู๋หยาคนนั้น…”
ก่อนที่มู่เฉียนซีจะวิงเวียนจนเกือบที่จะล้มลงไป นางก็ได้ให้พวกเสี่ยวหง อู๋ตี้และเสียวโม่โม่ออกมา พลางกล่าวว่า “ไปส่งข้าที่ห้องโถงด้านข้างหน่อย”
“นายท่าน!” เจ้าเด็กน้อยทั้งสามต่างเป็นกังวลอย่างยิ่ง
เสี่ยวโม่โม่ถลึงตาใส่อู๋หยาที่รูปร่างคล้ายกับเทพเซียนก็มิปานผู้นั้นพลางกล่าวว่า “คนเลว!”
จื่อโยวกล่าวว่า “สามารถผนึกคำสาปของจิ่วเยี่ยได้แล้วใช่หรือไม่?”
อู๋หยาพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “อื้ม!”
มู่เฉียนซีกำลังพักผ่อนอยู่ที่ห้องโถงด้านข้าง และหลังจากที่นางฉีดยาเข้าไปหลายเข็มในที่สุดก็รู้สึกสบายขึ้นมาบ้างแล้ว มู่เฉียนซีกล่าวว่า “คุ้มกันให้ดี ข้าพักผ่อนสักหน่อยก็ ไม่เป็นไรแล้ว”
อู๋ตี้กล่าวว่า “เทพพยากรณ์คนแรกของเผ่าเทพอะไรนั่น ข้าว่าเจ้าหมอนั่นต้องไม่ใช่คนดีแน่นอน มีที่ไหนต้องการใช้เลือดมากมายขนาดนี้”
สัตว์ประหลาดทั้งสามตัวนี้ปวดใจจนจะตายอยู่แล้ว มู่เฉียนซีกล่าวว่า “หากมันได้ผลแล้วละก็ ก็ให้เขาไปเถอะ แค่เสียเลือดมากเกินไปหน่อยทำอะไรหมอปี
