ทะมึนลงทุกขณะ
“ข้าน้อยมิกล้า” ซุน เหนียงรีบคุกเข่าลงอีกครั้ง
“หว่านเอ๋อร์ พาเฟิงเอ๋อร์กลับสวนสุยเพิ่งเสีย
จ้าวซงสั่งเสียงแข็ง
“เรื่องที่นี่มิใช่สิ่งที่เจ้าจะก้าวก่ายได้ กลับไปเสีย”
“นายท่าน”
ซุน เหนียงยังคิดจะพูด แต่ถูกตัดบทอย่างไร้เยื่อใย
“พอแล้ว กลับไป”
ไร้หนทาง ซุน เหนียงจําต้องพาบุตรชายกลับ ทว่าเด็กน้อยดิ้น
รนไม่ยอมไป
“คาเนินการต่อ”
จ้าวซงสั่ง
“อย่านะขอรับ ท่านพ่อ อย่าให้พี่ใหญ่ดื่มสุราพิษ!”
จ้าวเชอเฟิงร่ําไห้
“ท่านพ่อ ได้โปรดปล่อยพี่ใหญ่เกิด ได้หรือไม่?”
จ้าวเข่อหรัน มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่ร้าวราน ตลอดมา ฉินเซียงเหอชิงชังเหล่าอนุ โดยเฉพาะซุน เหนียงผู้ให้กําเนิดบุตรชาย นางจึงพยายามเอาใจมารดา ห่างเหินเหนียงและพี่น้องต่างมารดา
ทว่าในยามชีวิตแขวนอยู่บนคมดาบ มารดาที่นางเอาอกเอาใจ
กลับมิเอ่ยคําใดเพื่อช่วยนางสักร้อยเดียว ส่วนน้องสาวที่นางทะนุถนอม กลับซ้ําเติมอย่างแยบคาย ตรงกันข้าม เหนียงที่เคยถูกนางเย็นชาใส่ กลับกล้าฝืนอํานาจเพื่อทวงความยุติธรรมให้นาง และน้องชายต่าง
มารดาที่เคยเมินเฉยกลับร่ําไห้ขอชีวิตแทนนาง นางอดถามตนเองมิได้ ชีวิตที่ผ่านมานั้น นางช่างโง่งม เพียงใด
ต่อเสียงร้องไห้ของจ้าวเข่อเฟิง จ้าวจึงกลับเย็นชาไม่ไหวเอน เอ่ย
สั่งอีกครั้ง เยวพุ่งตัวออกมาขวาง น้ําตาไหลอาบแก้ม
ต่อเสียงร้องไห้ของจ้าวเข่อเฟิง จ้าวซึ่งกลับเย็นชาไม่ไหวเอน เอ่ย
สั่งอีกครั้ง เยวพุ่งตัวออกมาขวาง น้ําตาไหล
