อาบแก้ม
“นายท่าน ได้โปรดไว้ชีวิตคุณหนูใหญ่เถิด หากต้องมีผู้รับผิด ขอ ให้เป็นข้าน้อยแทนเถิด สุราพิษนั้น ข้าน้อยจะดื่มเอง เพียงนายท่านไว้ ชีวิตนาง นางคือสายเลือดของนายท่านนะเจ้าคะ!”
สิ้นคํา นางฉวยถ้วยสุราพิษจากมือบ่าว ยกดื่มรวดเดียวโดยมิ ลังเล ไม่นานนัก พิษกําเริบ ร่างนางทรุดลงสิ้นลมหายใจ
“แม่นม! แม่นม! อย่าทิ้งข้าไป!
จ้าวเข่อหรัน แทบคลุ้มคลั่ง เสียงร้องสะท้อนก้องทั่วเรือน เรียก หาสตรีผู้เลี้ยงดูนางด้วยชีวิต และยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องนาง
“เยว่า!”
จ้าวเข่อเพิ่งตะลึงงัน น้ําตาไหลอาบหน้า ทว่า จ้าวซึ่งยังคงเฉยชา
ดุจศิลาไร้หัวใจ
“เอาสุราพิษที่เหลือกรอกปากคุณหนูใหญ่”
“อย่านะ!”
จ้าวเข่อเพิ่งดิ้นรนจะพุ่งเข้าไป แต่ถูกบ่าวรับใช้ฉุดรั้งไว้ ซุน
เหนียงคุกเข่าอีกครั้ง เสียงสั่นเครือ
“นายท่าน โปรดไตร่ตรอง คุณหนูใหญ่ อย่างไรก็คือลูกในสาย เลือดของท่าน เลือดย่อมข้นกว่าน้ํานะเจ้าคะ”
“พอได้แล้ว”
จ้าวซงตวาด นํ้าเสียงแข็งกร้าวไร้เมตตา
“ผู้ใดกล้าขอความให้หญิงอกตัญญูผู้นี้อีก จงรับโทษพร้อมกัน!”
