กเกิดเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้ บิดาของเขาจะมอบตําแหน่งให้ผู้ใดได้เล่า? คนที่แม้แต่บ้านเล็กยังดูแลมิได้ จะปกครองตระกูลใหญ่ได้อย่างไร? คิด ถึงตรงนี้ จ้าวซงกัดฟันสั่งเสียงเย็น
“เรียกคนมา! ชายผู้นั้นที่เพิ่งจับได้ โบยด้วยกระบองจนตาย แล้ว หามศพไปส่งศาลซุนเทียน บอกว่ามีโจรลอบเข้าจวน ถูกพบแล้วคิดทํา ร้ายคน จึงถูกยามประจําจวนตีจนสิ้นใจ”
กล่าวจบ เขาเหลือบมองจ้าวเข่อหรัน สีหน้าเย็นชา
“เตรียมสุราพิษให้พร้อม จะรายงานว่าคุณหนูใหญ่ตกใจเกินไป โรคเก่ากําเริบเฉียบพลัน และจากไปอย่างกะทันหัน”
“ท่านพ่อ!”
จ้าวเข่อหวั่นมองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ชายผู้ไร้หัวใจตรง
หน้า คือบิดาผู้ให้กําเนิดนางจริงหรือ? ไม่นาน พ่อบ้านอวี่ป๋อก็ถือไหสุรา เดินเข้ามา กลิ่นหอมอ่อนแต่แฝงความตาย
“ท่านพ่อ อย่านะเจ้าคะ!”
จ้าวเข่อหรันร่ําไห้ น้ําตาไหลอาบแก้มงามราวดอกสาลี่ต้องฝน
ทว่าในโถงใหญ่กลับไร้ผู้ใดคิดเอ่ยคําขอชีวิตให้นาง นางกวาดตามอง รอบด้าน แล้วรีบคลานไปกุมชายกระโปรงฉินเซียงเหอ
“ท่านแม่ เรื่องวันนี้ลูกถูกใส่ร้าย ลูกบริสุทธิ์ ลูกมิได้ทําสิ่งใดผิด เลยนะเจ้าคะ!”
สกปรก
ฉินเซียงเหอไม่แม้แต่จะมอง สะบัดนางออกประหนึ่งปัดฝุ่นผง
“น้องหญิง… เซ่อเหริน…”
จ้าวเข่อหรันหันไปหาน้องสาว จ้าวเข่อเหรินกลับเบือนหน้าไปอีก
ทาง ราวกับตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่
น้อย…
