ังแห่งชีวิตที่มหาศาลแต่อย่างใด
แต่ทว่า ถึงจะอาศัยความแข็งแกร่งของพวกเขา ก็ไม่สามารถผลักประตูให้เปิดออกได้
จูเชว่กล่าวว่า “เปิดประตูไม่ออก เข้าไปไม่ได้ พวกเราจะทำเช่นไรดี?”
ซวนอู่กล่าวว่า “รอเดี๋ยวก่อน! หากนางไม่เป็นอะไรแล้วละก็ นางจะต้องออกมาจากที่นี่แน่นอน พวกเรารอก่อนเถอะ!”
“ขอให้นางรีบออกมาโดยเร็วเถอะ!” ชิงหลงกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
ครั้งนี้มู่เฉียนซีได้พักผ่อนอย่างเต็มที่แล้ว หลังจากที่นางดื่มยาไปหลายขวด มู่เฉียนซีก็ปัดมือแล้วกล่าวว่า “ชิงมู่ พวกเจ้าทั้งหมดจงออกมา เริ่มทำงานกันเถอะ”
มู่เฉียนซีเริ่มกลั่นยาต่อไป แต่ขณะที่กลั่นยาอยู่นั้นกลับรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก นางจึงได้สร้างภาชนะรดน้ำต้นไม้ออกมารดน้ำเป็นพิเศษหลายสิบอัน ซึ่งมันก็คือภาชนะที่เอาไว้บรรจุยาน้ำโดยเฉพาะ
และหลังจากที่นางนำใบไม้แห่งชีวิตทั้งหมดมากลั่นยาเรียบร้อยแล้ว มู่เฉียนซีก็กล่าวถามว่า “ซิงเฉิน นับตั้งแต่ต้นไม้ปีศาจแห่งความตายปรากฏตัวขึ้นมา มันผ่านมากี่วันแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“สิบวันขอรับ!”
จากนั้นมู่เฉียนซีก็นึกไปถึงตอนที่พลังแห่งความตายแผ่กระจายไปทั่วท้องฟ้าวันนั้น สิบวันรึ! แย่แล้ว!
“จิ่วเยี่ย เจ้าเตรียมคนคอยเอายามารดให้ไม้เทพแห่ง
