ชีวิตที่นี่ที ขะ…ข้ายังมีเรื่องสำคัญที่จะต้องไปทำอีก”
ดูเหมือนจิ่วเยี่ยจะรู้ว่ามู่เฉียนซีต้องการที่จะทำอะไร เขากล่าวว่า “พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ!”
“เป๋ยโต่ว จัดคนที่มีความละเอียดรอบครอบคอยเฝ้าไม้เทพแห่งชีวิตอยู่ที่นี่ และคอยเอายามารดอยู่เป็นระยะด้วย”
“ขอรับ!”
อย่างที่รู้กันดีว่าหน้าที่รดยาให้กับไม้เทพแห่งชีวิตนายท่านเป็นคนทำด้วยตนเอง ไม่ว่าพวกเขาคนใดคนหนึ่งจะถูกเลือกก็นับว่าเป็นเกียรติสำหรับพวกเขาแล้ว ฉะนั้นจึงไม่มีผู้ใดรู้สึกเสียเกียรติเลยแม้แต่น้อย
ตึงง!
ประตูแห่งชีวิตถูกเปิดออก จูเชว่มองไปยังคนที่เดินออกมาจากด้านในอย่างตะลึงงัน
“ซีซี! ซีซี!” จูเชว่ร้องตะโกนออกมา
“มู่เฉินซี!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้ารู้แล้ว ต้องขอโทษด้วย ที่เสียเวลาไปนานมากเกินไป พวกเรารีบไป…”
เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของมู่เฉียนซีก็แหบพร่าขึ้นมาทันที “เขา…เขาน่าจะ…”
ภายในใจของมู่เฉียนซีรู้สึกหวาดกลัวอยู่ครู่หนึ่ง สิบวัน เป็นเวลาสิบวันแล้วที่พลังแห่งความตายได้แพร่กระจายออกไป แล้วร่างกายเช่นนั้นของพวกเขา จะสามารถต้านทานมันได้อย่างนั้นหรือ?
เนื่องจากพวกออกมาข้างนอกเป็นเวลานานแล้ว พวกของจูเชว่และซวนอู่เองก็เป็นกังวลมากเช
