“นังลูกอกตัญญู! ย้าช่างชวยนักที่ให้กำเนิดเจ้ามา!”
เสียงคำรามก้องดังสนั่นทั่วตำหนัก ตามมาด้วยฝ่ามือหนักหน่วงที่
ฟาดลงบนแก้มของจ้าวเข่อหรันอย่างแรง จนใบหน้าบางสะบัดไปด้านข้าง
เลือดดาวคลุ้งในปากทันที
“ท่านพ่อ ข้าไม่ได้ทำ! ย้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”
นางคุกเข่าอยู่บนพื้น หยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม เสียงสั่นเครือเต็มไป
ด้วยความตื่นตระหนก
“ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดทุกอย่างจึงกลายเป็นเช่นนี้ … “
จ้าวชง ไท่ชือแห่งราชวงศ์ต้าหลี่ บิดาของนาง โกรธจนใบหน้าบิด
เบี้ยว เสียงตวาดดังก้องตำหนัก
“เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือ! อีกเพียงเดือนเดียวเจ้าจะเข้าพิธีแต่งกับ
ท่านชื่อจื่อแห่งจงอี้โหว แต่เจ้ากลับลอบคบชายอื่นในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่น
นี้! เจ้าคิดจะเหยียบย่ำชื่อเสียงจวนไท่ฮือให้แหลกคามือหรืออย่างไร!”
เขากำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดขึ้นที่ยมับ
“หากเรื่องนี้ไปถึงหูท่านบิดาของข้า ตำแหน่งสืบทอดบรรดาศักดิ์ที่
ข้ารอคอยมาทั้งชีวิตคงมลายสิ้น!”
