จ้าวเย่อหรันตัวสั่นระรึก นางอยากเอ่ยคำแก้ต่าง ทว่าถ้อยคำกลับ ติดคอราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัด นางจำได้ชัดเจน ยาม
เที่ยง น้องสาวฝาแฝดของนางมาที่เรือนชุนฮุย มานั่งสนทนา กินขนม
ด้วยกันไม่กี่คำ ทว่านางกลับรู้สึกง่วงงุนผิดปกติ เมื่อน้องสาวเห็นว่า
นางสีหน้าไม่ดีจึงขอตัวกลับไป จากนั้นนางก็เพียงตั้งใจจะเอนกายพัก
สักตรู่ ๑
แต่ครั้นลืมตาตื่นขึ้น กลับพบว่ามีชายแปลกหน้านอนอยู่บน
เตียงเดียวกัน! และในวินาทีถัดมา บิดามารดาพร้อมน้องสาวก็พรวด
พราดเข้ามา เห็นภาพนั้นกับตาตนเอง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนนาง
ตั้งตัวไม่ทัน
“จริงสิ … น้อง!”G
แววตาของจ้าวเข่อหรันสว่างวาบ นางรีบหันไปทางจ้าวเข่อเห
ริน น้องสาวฝาแฝด ราวกับพบเส้นด้ายเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิต ๑
“เข่อเหริน ตอนเที่ยงพวกเราอยู่ด้วยกัน เจ้าเห็นกับตา! เจ้าช่วย
บอกท่านพ่อสิ!”
จ้าวเข่อเหรินทำท่าลังเล ดวงหน้าสะสวยงดงามราวบุปผาแฝง
ความลำบากใจ ๑
“พี่หญิง … ตอนเที่ยงพวกเราอยู่ด้วยกันจริง แต่หลังจากนั้นพี่บอ
กว่ารู้สึกไม่สบาย อยากพักผ่อน ข้าจึงกลับไปก่อน .. ” ๑
น้ำเสียงอ่อนโยน แต่ถ้อยคำกลับตัดขาดไม่เหลือเยื่อใย
“นังลูกชั่ว! ยังคิดจะดึงน้องลงน้ำอีกหรือ!”
“เพียะ”
ฝามือของจ้าวชงฟาดลงอีกครั้ง รอยแดงฉานซ้อนทับรอยเดิม
“เจ้าทำเรื่องต่ำช้าเอง ยังคิดจะใส่ร้ายน้องสาวที่บริสุทธิ์หรือ!”
“ข้าไม่ได้ทำ!”
