จ้าวเข่อหรันคลานไปหามารดา คว้าชายกระโปรงของฉินเซียง
เหอไว้แน่น ดั่งคนจมน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้าย
“ท่านแม่ โปรดเชื่อข้า ข้าบริสุทธิ์จริง ๆ!”
ฉินเซียงเหอกลับยกเท้าถีบนางออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะสะบัด
ชายกระโปรงราวกับปัดสิ่งสกปรก
“อย่าเรียกข้าว่าแม่ ข้าไม่มีบุตรีเช่นเจ้า!”
น้ำเสียงเย็นเยียบกว่าลมเหมันต์ ๑
“ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าก็สู้เข่อเหรินไม่ได้สักด้าน ข้าไม่เคยหวังให้
เจ้าสร้างชื่อเสียงให้ตระกูล เพียงหวังให้เจ้ารักษาหน้าไว้บ้างก็พอ แต่ดู
เจ้าสิ! กล้าก่อเรื่องอัปยศเช่นนี้ เจ้าอยากให้จวนไท่ซือถูกผู้คนถ่มน้ำลาย
ใส่หรือ!”
ทุกคำดั่งมีดคมกรีบ ปักลึกลงกลางอกของจ้าวเข่อหรัน แม้นาง
กับเข่อเหรินจะเกิดวันเดียวกัน เวลาเดียวกัน เป็นฝาแฝดจากครรภ์
เดียวกัน ทว่ากลับไม่เหมือนกันแม้เพียงครึ่ง นางเพียงหญิงสาวหน้าตา
สะอาดสะอ้านธรรมดา มิได้งดงามล่มเมืองเช่นน้องสาว
