งท่านหญิงโยวพลางกล่าวว่า “ท่านหญิง ข้าไม่สนใจว่าตอนที่เจ้าอยู่ราชวงศ์เป่ยกงจะเป็นเช่นไร? แต ต่คนของราชวงศ์ตงหวงไม่ใช่คนที่เจ้าจะสามารถรังแกตามใจชอบได้หรอกนะ”
ท่านหญิงโยวคลี่ยิ้มออกมาอย่างงดงามพลางกล่าวว่า “ข้าก็แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง!”
ท่วงท่านั้นน่ารักเป็นอย่างมาก เพียงแต่บุคลิกที่นางแสดงออกมาให้กลายเป็นท่าทางที่น่ารักนั้น กลับดูแล้วรู้สึก น่าขนลุกเสียมากกว่า
คนของราชวงศ์ตงหวงตัดสินใจแล้วว่า หลังจากนี้ไปไม่ว่าจะเจอท่านหญิงโยวจากราชวงศ์เป่ยกงที่ไหนก็ตาม จะต้องรีบ ถอยไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้! เหตุใดพวกเขาถึงได้ซวยขนาดนี้นะ!
ความจริงแล้วคนที่โชคร้ายที่สุดไม่ใช่พวกเขา แต่เป็นคนที่อยู่หน้าประตูหมายเลขสี่สิบ ที่เต็มไปด้วยการนองเลือดอย ยู่ขณะนี้ต่างหาก
“อ๋องลั่ว…อ๋องลั่วท่าน…”
“ข้าคือศิษย์เอกของสำนักชิงอวิ๋นแห่งราชวงศ์เป่ยกง หะ…เหตุใดท่านถึงต้องฆ่าข้าด้วย?” ถึงอ๋องลั่วต้องการสังหา ารคนของราชวงศ์ตงหวงก็ไม่เป็นไร แต่เหตุใดถึงได้สังหารแม้กระทั่งลูกศิษย์ของสำนักจากราชวงศ์เป่ยกงเหล่านี้ด้วย
เสื้อผ้าสีขาวราวหิมะที่เป่ยกงลั่วสวมใส่มาก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับถูกย้อมไปด้วยสีแดงเลือดอย่างสมบูรณ์แล้ว เข
