ามารถในตอนนี้ของนางไม่อาจรักษาเขาได้อย่างแน่นอน แต่ก่อนที่นิรันดร์จะตื่นขึ้นมา ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องทำอะไรบ้างอยู่ดี
อย่างน้อยก็ทำให้เขาไม่ต้องทุกข์ทรมานเช่นนั้นอีก และต้องจัดการปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้นด้วย
“ท่านพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าจะไปคิดหาหนทางอื่นก่อน”
“อย่าเป็นกังวลเพราะข้ามากเกินไปนักเลย เจ้าเองก็ต้องพักผ่อนให้เยอะ ๆ ด้วยล่ะ” เมื่อเห็นว่านางพยายามใช้สมองอย่างเต็มที่เพื่อรักษาร่างกายของเขา เขาก็ทั้งรู้สึกอบอุ่นและรู้สึกปวดใจในเวลาเดียวกัน
ร่างกายนี้ของเขา ขนาดนักปรุงยาที่อยู่ข้างกายมานานหลายสิบปียังไม่อาจหาหนทางในการรักษาให้หายได้เลย
เมื่อมู่เฉียนซีเดินออกจากประตูไป นางก็เห็นว่าจิ่วเยี่ยกำลังรอนางอยู่ข้างนอกนั่น
เสียงที่ทุ้มต่ำของจิ่วเยี่ยดังขึ้นมาว่า “พลังนั่น ไม่ใช่ของเผ่าเทพ และไม่ใช่วิธีการของเผ่าใด ๆ เลย ข้าแน่ใจ!”
มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง แม้แต่จิ่วเยี่ยก็ไม่รู้อย่างนั้นหรือ?
“เช่นนั้นมันจะเป็นอะไรได้บ้างล่ะ? หรือว่าจะต้องรอให้นิรันดร์ตื่นขึ้นมาก่อนถึงจะได้รู้อย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีตัดสินใจแล้วว่าจะเลิกสนใจพลังที่แปลกประหลาดอันนั้นก่อน นอกจากนี้พลังนั้นก็ไม่ใช่พลังที่นางสามา
