ะนั้น เขาก็ยังคงมองไปที่มู่เฉียนซีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างภูมิใ ใจ พลางกล่าวว่า “เจ้าไม่กล้าฆ่าข้า และทนที่จะฆ่าข้าไม่ได้ และข้าก็ไม่สนใจการลงโทษเ เช่นนี้เลยแม้แต่น้อย มู่เฉียนซีหากเจ้าไม่อยากที่จะทำลายร่างกายนี้แล้วละก็ ทางที่ดี เจ้าปล่อยข้าเสียจะดีกว่า”
“การยึดร่างกายของเสี่ยวไป๋ เจ้ารู้สึกว่าน่าสนใจอย่างนั้น? เป่ยกงจั๋ว ข้าจะแสดงบางอย่ างให้เจ้าได้ดู”
มู่เฉียนซีได้หยิบเอาสิ่งของที่ถูกทิ้งอยู่ในมิติเป็นเวลานานมากแล้วออกมา และนั่น ก็คือซากศพที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ร่างหนึ่ง
เมื่อเป่ยกงจั๋วได้เห็นก็ผงะไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็กล่าวว่า “ดูเหมือนว่าซีเอ๋อร์จะช ชื่นชอบข้ามากจริง ๆ สินะ! เพราะแม้แต่ซากศพของข้าเจ้ายังเก็นรักษาเอาไว้เป็นอย่างดี เช่นนี้เลย”
และทันทีที่ปลายนิ้วของมู่เฉียนซีขยับ น้ำแข็งที่เย็นยะเยือกตรงหน้าก็ถูกทำให้ละลายทั นที
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เป่ยกงจั๋ว ข้าสามารถปล่อยเจ้าไปได้ และยังสามารถคืนร่างให้เจ้าได ด้ด้วย แต่เจ้าจะต้องไสหัวออกมาจากร่างของเสี่ยวไป๋เสีย”
เป่ยกงจั๋วกล่าวตอบว่า “แม้ว่าร่างกายของข้ากับหานจะมีความคล้ายคลึงกันอย่างมาก ซึ่งก ก็รวมไปถึงใบหน้านี้ด้วย แต่ข้าก็ชอบร่างกายขอ
