ระหลาดใจอยู่แล้ว
สีหน้าของว่านซือเยี่ยนเริ่มน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “อะไรกัน? คิดว่าข้าจะกลัวอย่างนั้นหรือ?”
“น่าขันนัก คิดว่าข้าจะกลัวของที่ไม่มีอยู่จริงพวกนี้หรือไง!”
“เอาล่ะ! เช่นนั้นพวกเราก็มาเล่นกันต่อเถอะ!”
อย่างไรเสีย สุดท้ายแล้วว่านซือเยี่ยนก็ถูกมู่เฉียนซีและอากุ่ยหลอกได้ในที่สุด พอถึงตอนรุ่งส่าง เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างหายไป สีหน้าของว่านซือเยี่ยนก็กลับมาดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ในเมื่อร่างกายของเจ้าฟื้นตัวแล้ว แถมยังมีอารมณ์ที่เล่นอยู่อีก! ฉะนั้นเจ้าควรจะเตรียมตัวไปงานประมูลยาลูกกลอนที่เกาะว่านฉงได้แล้ว!”
“เช่นนั้น ในเมื่อข้าเอาอันดับที่หนึ่งมาได้แล้ว! และข้าทำตามคำขอที่สองของเจ้าได้แล้ว ดังนั้นเจ้าก็ต้องตอบตกลงเรื่องที่สัญญากับข้าแล้วใช่หรือไม่?” มู่เฉียนซีเอ่ยปาก
“รอให้เจ้าได้เงินจากงานประมูลบนเกาะว่านฉงเป็นที่น่าพอใจสำหรับข้าก่อน แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องต่อจากนั้นกัน”
“เอาอย่างนั้นก็ได้!”
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนแล้วกัน!” ว่านซือเยี่ยนจากไปอย่างรวดเร็ว เพราะด้วยฝันร้ายเมื่อคืนนี้ ทำให้เขาไม่กล้าที่จะอยู่ที่นี่นานเกินไปนัก
มู่เฉียนซีจ้องมองไปยัง
