จ้องมองไปยังคนที่ว่านซือเยี่ยนส่งมา และเห็นได้ชัดว่าเขาต้องตั้งใจทำแน่นอน
“ท่านมู่ พวกเราออกเดินทางเถอะขอรับ!” เมื่อเห็นว่าสีหน้าของมู่เฉียนซีแย่มาก พวกเขาก็กล่าวอย่างระมัดระวัง
พูดตามเหตุผลแล้วการอยู่ที่นี่หนึ่งคืน และวันรุ่งขึ้นไม่ถูกหามออกมาพร้อมกับฟองเต็มปาก ก็ถือได้ว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว
“ว่านซือเยี่ยนมาถึงเมืองหุยชุนแล้วหรือยัง?” และมู่เฉียนซีก็กัดพูดคำเหล่านี้รอดไร้ฟันออกมา
“คุณชายมาถึงแล้วขอรับ!”
“ดี! ออกเดินทางกัน รีบไปที่นั่นกันเถอะ!”
เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองที่เกรี้ยวกราดของมู่เฉียนซี ว่านซือเยี่ยนก็ทำตัวนิ่งเฉยราวกับไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น
“ว่านซือเยี่ยน!” มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นมาอย่างน่ากลัว
“ข้าจะพูดสรุปสั้น ๆ เดี๋ยวหลังจากนี้ต้องไปลงชื่อที่หอโอสถว่านฉง ข้าขอแนะนำพวกเจ้าก่อน นี่คือมู่เฉินซีจากหอหมอปีศาจ” ว่านซือเยี่ยนไม่สนใจสายตาที่เกรี้ยวกราดของมู่เฉียนซีเลยแม้แต่น้อย และเริ่มแนะนำมู่เฉียนซีให้คนอื่นได้รู้จัก
นักปรุงยาเหล่านั้น ต่างก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหาร และมันก็เป็นจิตสังหารที่น่ากลัวเป็นพิเศษอีกด้วย
“ส่วนคนเหล่านี้ก็คือคนของสมาคมการค้าเฉินซีของพวกเรา…”
ว่านซือเยี่ยนยังคงแนะนำคนอื่น ๆ ให้
