ก็จะให้พวกเจ้าได้สัมผัสกับวิชาคำสาปเช่นกัน เนื่องจากว่าสิ่งนี้สามารถย้อนกลับไปแทงเผ่าคำสาปได้เช่นกัน แล้วเหตุใดข้าถึงจะไม่ทำมันล่ะ!”
ในตอนที่นางได้ค้นพบวิชาคำสาปนี้ นางก็คิดที่จะปลดปล่อยมันอยู่แล้ว
ถึงนี่จะไม่ถือว่าส่งผลกระทบต่อเผ่าคำสาปมากเท่าไรนัก แต่มันก็สามารถทำให้พวกเขาไม่มีความสุขได้เช่นกัน และอย่างไรเสียนางกับเผ่าคำสาปก็มีบุญคุณความแค้นต่อกันไม่น้อยอยู่แล้ว
ท่านย่าและอารองถูกเผ่าคำสาปไล่ล่า และตอนนี้พวกเขาก็ยังคงไม่ลามือ นอกจากนี้ คำสาปที่น่าสะพรึงกลัวบนตัวของจิ่วเยี่ย ก็เป็นฝีมือของเผ่าคำสาปอีกเช่นกัน
เซี่ยซวีกล่าวว่า “จากบันทึกของเผ่าของข้า เดิมทีแล้วหากไม่ใช่คนของเผ่าคำสาปก็จะไม่สามารถใช้วิชาคำสาปได้ แต่ข้ากลับมั่นใจว่า เจ้าไม่ใช่คนของเผ่าคำสาปอย่างแน่นอน”
“ใช่แล้ว! ข้าไม่ใช่คนของเผ่าคำสาป อีกทั้งยังมีความพยาบาทต่อคนของเผ่าคำสาปด้วย! ที่ข้าช่วยพวกเจ้าก็เพื่อที่จะโจมตีศัตรูเท่านั้น เช่นนั้นเจ้ายังมีทางเลือกอื่นอีกมาก” มู่เฉียนซีกล่าวพลางมองไปที่เซี่ยซวี
“ข้าได้สัญญาเรื่องนี้กับเจ้าไปแล้ว ฉะนั้นไม่มีทางเสียใจภายหลังแน่นอน!”
“ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าแน่ใจแล้วหรือ? จากนี้ไปเจ้าจะหนีไม่ได้
