ดค่าใช้จ่ายเพียงแค่ยาลูกกลอนฟื้นฟูหนึ่งร้อยขวดเท่านั้น”
“เจ้าเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่นเองแล้วยังจะมาเก็บเงินอีกหรือ ทำไมเจ้าถึงไม่หยุดทำสมาคมการค้า แล้วไปเป็นโจรเสียเลยล่ะ! ข้าไม่ให้หรอก” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยความโกรธเคือง
เดิมทีนางสามารถฝึกซ้อมกับเจ้าหมาป่าฝูงนั้นได้มากกว่านี้ แต่กลับถูกคนผู้นี้ทำลายสิ้นภายในชั่วพริบตา
นางยังไม่ได้คิดบัญชีกับเขาเลยนะ! คิดไม่ถึงเลยว่าเขายังจะมีหน้ามาเก็บเงินนางอีก?
มู่เฉียนซีกลืนยาลูกกลอนลงไปอีกขวดนึงด้วยความโมโห จากนั้นก็ดื่มยาน้ำลงไปอีกสองขวด และทำให้ตนเองอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด
เมื่อว่านซือเยี่ยนได้เห็นสิ่งนี้ คิ้วของเขาขมวดเป็นปมขึ้นมาทันที
“ดูเหมือนว่าสำหรับเจ้าแล้ว ยาลูกกลอนและยาน้ำเหล่านี้ไม่มีค่ากับเจ้าเลย! เสนอราคามาเถอะ! ข้าต้องการยาลูกกลอนและยาน้ำที่อยู่ในตัวเจ้าทั้งหมด”
ว่านซือเยี่ยนรู้สึกว่า หากซื้อยาลูกกลอนและยาน้ำของนางมาแล้ว ก็จะทำให้นางไม่มีสิ่งของที่เอาไว้ใช้อย่างสิ้นเปลืองได้อีก
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้ามียาลูกกลอนอยู่ในตัวค่อนข้างมากเลยนะ! นอกจากนี้ข้ายังไม่รับลงบัญญชีเอาไว้ก่อนด้วย ฉะนั้นข้าจึงเกรงว่าคุณชายว่านซื่อคงจะซื้อไว้ไม่ไหวหรอก”
“มีเท่
