หรอก อย่าป้องกันข้าราวกับป้องกันขโมยเช่นนั้นเลย”
เมื่อรอให้คนของหอรัตติกาลจากไปแล้ว ที่เมืองตงหลิวก็มีข่าวใหญ่ข่าวหนึ่งปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
“ได้ยินข่าวมาว่านักฆ่าอันดับหนึ่งอย่างซูอี้ชิงมีลูกแล้วล่ะ”
“ผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายและขวาแห่งหอรัตติกาลมาต้อนรับด้วยตนเอง ฉะนั้นเด็กน้อยผู้นั้นก็จะต้องเป็นลูกของซูอี้ชิงอย่างแน่นอน”
ซูอี้ชิงนักฆ่าอันดับหนึ่งผู้น่าสงสาร ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่าพ่ายแพ้ให้กับผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตคนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ยังได้เป็นพ่อทูนหัวอีก
หอรัตติกาลในฐานะที่เป็นสำนักนักฆ่า ฐานที่มั่นหลักจึงเป็นความลับมาก หากคนสำคัญแต่ละท่านของหอรัตติกาลไม่ได้นำทางเข้ามาด้วยตนเอง มู่เฉียนซีก็ไม่มีวันหาเจอเป็นแน่
หลังจากที่มาถึงทางเข้าแล้ว ทันทีที่มู่เฉียนซีได้ลงมาจากเกี้ยวอันสะดวกสบายนั้น นางก็ได้รับความสนใจทั้งแบบเปิดเผยและแบบลับ ๆ
และแน่นอนว่าสิ่งที่พวกเขาให้ความสนใจก็คือทารกน้อยที่มู่เฉียนซีได้อุ้มอยู่นั่นเอง
ความรู้สึกของซูอี้ชิงที่ถูกลูกน้องของตนเองรายล้อมนั้นย่ำแย่เป็นอย่างมาก ตัวเขารู้สึกรันทดจนอยากจะกระอักเลือดออกมาเลยทีเดียว
“ดวงตาคู่นั้นช่างเหมือนกับลูกพี่จริง ๆ เลย
