ดินไปหาโม่ซวนแล้วกล่าว “ยาลูกกลอนหลอมเสร็จแล้ว เจ้าจะกินตอนนี้หรือค่อยกินล่ะ?”
ไป๋เจ๋อกล่าว “กินตอนนี้เลยก็แล้วกัน เมื่อยาลูกกลอนขั้นเทวะเก้าชั้นปรากฎ ข้าเกรงว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นได้ สู้กินตอนนี้ไปเลยจะดีกว่า”
“ข้าเองก็คิดแบบนั้นเช่นกัน” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“เฉียนซี ขอบใจเจ้ามาก!”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เราคุณเรื่องนี้กันมาก่อนแล้วไม่ใช่หรือ?”
ไป๋เจ๋อทอดมองไปยังนิรันดร์ เขารู้สึกเคารพนิรันดร์เป็นอย่างยิ่ง
โดยปกติแล้วนิรันดร์มักจะทำตัววางอำนาจบาตรใหญ่ และชอบหยอกเย้าเกี้ยวพาราสีมู่เฉียนซีเป็นที่สุด พฤติกรรมของนิรันดร์เหล่านี้ ทำให้ถึงแม้โม่ซวนและจูเชว่จะทราบว่าเขาเป็นผู้มากฝีมือและยอดเยี่ยมคนหนึ่ง ทว่าก็ไม่ได้รู้สึกเคารพมากนัก
ทว่าเมื่อไป๋เจ๋อได้เห็นนิรันดร์หลอมยาแล้ว เขาก็รู้สึกเคารพนิรันดร์จากใจจริง
นอกจากมู่เฉียนซีที่ไม่ได้ให้ความเคารพและยำเกรงแล้ว นักปรุงยาคนอื่น ๆ ที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ต่างก็ให้ความเคารพและยำเกรงเขาเป็นอย่างยิ่ง
ถึงแม้นิรันดร์จะเป็นคนที่เจ้าชู้ประตูดินและไม่เกรงใจผู้อื่นเท่าใดนัก ทว่าความสามารถในการปรุงยาของเขานั้นเป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมอย่างไม่อาจหาผู้ใดมาเทียบได้ ในตอนนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดสู้เขาได้แม้แต่ผู้เดียว
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “นิรันดร์ของข้ายอดเยี่ยมใช่หรือไม่! เขาเป็นนักปรุงยาที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า ไม่มีคำว่าเป็นหนึ่งในนั้น!”
ถ
