ๆ ที่เหี่ยวเฉาเพียงช่อหนึ่งก็ไม่ยอมปล่อยมันให้ข้า”
“ไม่ให้ก็คือไม่ให้!” มู่เฉียนซีกล่าวโดยไม่ยอมให้ผู้อื่นสามารถพูดแทรกได้
“วันนี้คุณหนูเช่นข้าได้ตัดสินใจไปแล้ว ดอกเยว่เซิงนี้ ข้าจะจ่ายในราคาสองเท่า”
ชายชราที่ขายสมุนไพรวิญญาณกล่าวว่า “ราคาสองเท่านั่นเท่ากับยาลูกกลอนซวนเซิงสองเม็ด คุณหนูตานแน่ใจหรือ?”
“ข้าแน่ใจ!”
ทันทีที่คุณหนูตานกล่าวจบ นางก็หยิบออกมาสองเม็ดจริง ๆ!
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “เช่นนั้นข้าจ่ายสี่เม็ด!”
ยาลูกกลอนขั้นศักดิ์สิทธิ์ที่แตกหักสมกับคุณภาพของมันจำนวนสี่เม็ดถูกหยิบออกมา และนั่นก็ทำให้ชายชราผู้นั้นยิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก วันนี้ช่างเป็นวันที่โชคดีเสียเหลือเกิน!
“ข้าจ่ายสิบเม็ด!” คุณหนูตานกล่าว
“ยี่สิบเม็ด!”
“ข้าจ่ายสามสิบเม็ด!”
ทันทีที่คำพูดของคุณหนูตานจบลง มู่เฉียนซีก็กล่าวว่า “คุณหนูตาน ถามหน่อยว่าเจ้ามีของติดตัวอยู่มากถึงเพียงนี้เลยหรือ? หากไม่มี เจ้าก็อย่าร้องตะโกนออกมาเลยจะดีกว่านะ”
ยาลูกกลอนอย่างยาลูกกลอนซวนเซิงมีประโยชน์สำหรับยอดฝีมือระดับผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นภูตศักดิ์สิทธิ์ และถึงแม้จะเป็นคุณหนูตานคนนี้ ก็ไม่มีทางพกยาลูกกลอนที่ใช้ไม่ได้ติดตัวมามากมายถึงเพียงนั้นได้หรอก
สีหน้าของคุณหนูตานแข็งทื่อไปเล็กน้อย
ชายชรากล่าวว่า “หากคุณหนูตานไม่มีละก็ เช่นนั้นข้าก็ขายในราคายาลูกกลอนยี่สิบเม็ดนี้ก็แล้วกัน”
มียาลูกกลอนซวนเซิงถึงยี่สิบเม็ด เขาเพียงหาสถานที่เล็ก ๆ
