วิชาเร้นกายแล้วข้าจะไม่เห็นพวกเจ้านะ”
นิรันดร์ลบความทรงจำของพวกเขาตามอำเภอใจ ทว่าเขาก็ไม่แตะต้องฉู่หลีและจูเชว่หรือไป๋เจ๋อแต่อย่างใด อย่างไรเสียหากเขาลอบทำเรื่องแบบนี้กับสหายของศิษย์ที่รัก เมื่อศิษย์ที่รักฟื้นขึ้นมาแล้ว จะต้องฉีกร่างเขาเป็นชิ้น ๆ อย่างแน่นอน
นิรันดร์ทอดมองไปยังฉู่หลีแล้วกล่าว “ฮึ ฮึ ฮึ! เผ่าปีศาจอย่างนั้นหรือ! ผู้ใดเป็นคนมารายงานล่ะ?”
เมื่อลบความทรงจำของคนเผ่าปีศาจเหล่านั้น ก็ไม่มีผู้ใดเหมือนเลยสักคน
ฉู่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าก็ไม่รู้?”
“สถานการณ์ของเจ้าในตอนนี้ไม่ดีเอามาก ๆ บอกข้ามาหากเป็นสหายของเจ้า ข้าจะช่วยเจ้าเอง!”
“ข้าไม่ต้องการ!”
“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า” นิรันดร์โบกมือไปมา
…
ครั้นมู่เฉียนซีฟื้นขึ้นมา พวกเขาก็ได้มาถึงหอหมอปีศาจที่เมืองหนานหวางแล้ว ส่วนคนเหล่านั้นก็ถูกลบความทรงจำในเขตสัตว์ร้ายไปจนหมดสิ้น
ครั้นลืมตาขึ้นนางก็พบว่ามีดวงตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยการกล่าวโทษจับจ้องมาที่นาง มู่เฉียนซีจึงเลือกที่จะแกล้งหลับต่อไป นางรู้สึกง่วงมากจริง ๆ
“ศิษย์ที่รัก ลุกขึ้นมากินยาได้แล้ว!”
นิรันดร์ป้อนยาลูกกลอนให้มู่เฉียนซีไปหนึ่งเม็ด ขมจะตายอยู่แล้ว…
ใบหน้าของมู่เฉียนซีบิดเบี้ยวขึ้นในทันที นางลืมตาขึ้นแล้วกล่าว “นิรันดร์ เจ้าจงใจแกล้งข้ารึ”
ความสามารถของนิรันดร์ หากไม่อยากปรุงยาที่มีรสขมก็สามารถทำได้ง่ายดายราวกับปลอกกล้วยเข้าปาก
ในขณะเดียวกันหากเขาจะปรุงยารสขมออกมาก็ง่
