ทว่าเมื่อต้องมาต่อกรกับคนอย่างนาง เขาก็แทบอดทนไม่ไหว
“อีกอย่างตอนนี้ข้าก็เป็นคนของน้องซีเอ๋อร์แล้ว เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาไล่ข้า?”
มู่เฉียนซียื่นมือออกไปบีบคางนางปีศาจเหยียนเหลียนเจียแล้วกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ปีศาจน้อย เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นคนของข้าใช่หรือไม่? เจ้ากลายเป็นคนของข้าไปตั้งแต่เมื่อใด?”
ขนตาที่เปรียบดั่งปีกผีเสื้อสั่นไหวไปเล็กน้อย “หากข้าเอาชนะเจ้า เจ้าก็ต้องมากับข้า เป็นคนของข้า แต่ในเมื่อข้าแพ้เจ้าแล้ว ข้าก็กลายเป็นคนของเจ้า!”
“ไสหัวไปเดี๋ยวนี้! อย่ามาก่อกวนผู้อื่น”
“จะไสหัวไปอย่างไร เสี่ยวซวนซวนสอนข้าหน่อยสิ!”
เหยียนเหลียนเจียผู้นี้เป็นปรมาจารย์ของการก่อกวนจริง ๆ มู่เฉียนซีไม่มีทางอยากเก็บคนน่ารำคาญอย่างนางเอาไว้แน่ ๆ
“การพนันแพ้ชนะนับว่าเป็นโมฆะ เจ้ารีบไปไกล ๆ เสียเถอะ! มาก่อกวนที่นี่ เจ้าไม่กลัวว่าเจ้าสำนักเหยียนเยี่ยจะมาจัดการเจ้าหรืออย่างไร?”
“ข้าออกจะงามถึงเพียงนี้ พวกเขาจะทำใจจัดการข้าได้ลงหรือ?”
โม่ซวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้ามันยังหน้าไม่อายเหมือนเดิม”
เหยียนเหลียนเจียเปลี่ยนสีหน้ารวดเร็วเสียยิ่งกว่างิ้วเปลี่ยนหน้าเสียอีก ภายในชั่วพริบตาหยดน้ำตาใสเป็นประกายก็เอ่อล้นทั่วขอบดวงต
