แน่นอน ดังนั้นจึงไม่ได้เป็นห่วงอันใดมากนัก เพียงแค่…รู้สึกคิดถึงก็เท่านั้น”
ประโยคสุดท้ายถูกกล่าวขึ้นด้วยสุ้มเสียงที่บางเบาเป็นอย่างยิ่ง พลันนั้นใบหูของฉู่หลีก็ร้อนผ่าวขึ้นในทันที
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ข้าเองก็เช่นกัน!”
ฉู่หลีรู้สึกดีใจจนแทบคลั่ง ทว่าเขากลับไม่รู้ว่าจะแสดงออกมาได้อย่างไร เขาพยายามข่มดวงใจที่เต้นโครมครามและร้อนฉ่าราวกับจะละลายเสียประเดี๋ยวนั้นไว้ ดวงตาก็จ้องมองมู่เฉียนซีอย่างไม่ลดละ ไร้ซึ่งวาจาใด ๆ ที่จะกล่าวออกมา
“ครั้งนี้ศิษย์พี่ก็มาเข้าร่วมการประชุมแลกเปลี่ยนของดินแดนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ด้วยหรือ?” มู่เฉียนซีเอ่ยถาม
“อื้ม! ข้าคิดว่าศิษย์น้องต้องมา ข้าก็เลยมาดูสักหน่อยนะ”
ด้วยพลังที่เขามีแล้ว การมางานประชุมแลกเปลี่ยนของผู้มากฝีมือในครั้งนี้ ก็ไม่ได้มีความหมายอันใดมากนัก เขาเพียงแค่ต้องการพบเจอใครสักคนก็เท่านั้น
“อ้า! อ้า!”
“ช่วยด้วย!”
มีเสียงกรีดร้องอย่างน่าสังเวชแว่วดังมาจากด้านล่าง ถึงแม้ชิงเสวียนจะออมมือให้แล้วก็ตาม ทว่าคนเหล่านี้ก็ยังคงได้รับบาดเจ็บจนตกอยู่ในสภาพน่าอนาถอยู่ดี
ชิงเสวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตอนนี้เจ้าจะหุบปากได้แล้วหรือยัง!”
“หุบปาก! หุบปาก พว
