รู้สึกกระวนกระวายเป็นอย่างยิ่ง นะ…นี่พวกเขาก็เป็นโจรปล้นทรัพย์เหมือนกันอย่างนั้นหรือ!
เมื่อชีวิตอยู่ในกำมือของผู้อื่น พวกเขาก็จำจะต้องเชื่อฟังแต่โดยดี
เมื่อพวกเขานำของล้ำค่าออกมาแล้ว มู่เฉียนซีก็ทำการเลือกในทันที โชคดีที่เด็กสาวผู้นี้มีสายตาเฉียบแหลม! ไม่มีของชิ้นใดที่นางต้องตาเลยสักชิ้น
ด้วยเหตุนี้มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “ชิงเสวียน เจ้ายังจะยืนอึ้งอะไรอยู่เล่า! ชอบชิ้นใดก็เลือกเอาสิ พวกเราคงไม่เสียแรงเปล่าโดยไม่ได้อะไรกลับไปหรอกนะ!”
ถึงแม้จะเป็นสิ่งของที่ไม่มีมูลค่า ทว่าชิงเสวียนก็ไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแม้แต่ชิ้นเดียว ดังนั้นคนของหมู่บ้านหลงหู่เหล่านี้จึงต้องพบจุดกับจบอันน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง
“น้องชาย น้องสาว อย่างน้อย ๆ ก็เหลือให้พวกข้าสักชิ้นสองชิ้นก็ยังดีนะ!”
“หรือให้เงินพวกเรากินข้าวก็ได้!”
“……”
ชิงเสวียนกล่าว “เมื่อของมาอยู่ในกระเป๋าของข้าแล้ว เขาก็ทำใจเอาออกมาไม่ได้หรอกนะ! พวกเจ้าจัดการตัวเองให้ดีเองก็แล้วกัน”
คนของหมู่บ้านหลงหู่เหล่านี้ก็ถึงกับกระอักเลือดออกมาเลยทีเดียว!
เมื่อจัดการพวกเขาเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผู้ที่คอยนำทางผู้นั้นก็เตรียมที่จะหนีไปในทันที มู่เฉียนซีจึงกล่าวด้วยน้ำเสี
