นึกไม่ถึงเลยว่าจะจำข้าได้ ไม่เลวเลย!” หลุนหุยกล่าว
ชิงเสวียนกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์!”
“เอาล่ะ เจ้ากลับเข้าไปได้แล้ว” มู่เฉียนซีเก็บหม้อหลุนหุยกลับ
นางกล่าวกับไป๋จิ่งเยว่ว่า “อืม! ถูกต้อง”
ชิงเสวียนกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้าบ้าไปแล้วจริง ๆ ของล้ำค่าเช่นนี้ไม่ควรเผยให้คนอื่นรู้ มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนิรันดร์เจ้าเอาออกมาตามใจเช่นนี้ได้อย่างไร”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ทำไม หรือว่าเจ้าคิดจะแย่งชิงไปจากข้า เจ้าเอาชนะข้าให้ได้เสียก่อนเถอะ”
“ข้าอยากแย่งไปจริง ๆ! หม้อยาที่หลอมยาลูกกลอนได้เอง สิ่งที่หลอมออกมาล้วนแต่เป็นเงินเป็นทองทั้งสิ้น!” ชิงเสวียนผู้มีสีหน้าไร้อารมณ์และความรู้สึกผู้นี้ เมื่อพูดถึงเรื่องเงินทอง ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที
แน่นอนว่าเขาไม่ได้ลงมือกระทำอันใด หนึ่งคือเขาเอาชนะมู่เฉียนซีไม่ได้จริง ๆ สองเขาไม่ใช่คนที่ลืมบุญคุณคน
“เอาล่ะ! แบ่งยาลูกกลอนกัน แบ่งสามคนเท่า ๆ กัน แล้วลุยกันอีกครั้ง”
ไป๋จิ่งเยว่ยิ้มพลางกล่าว “ขอบใจแม่นางมู่มาก!”
“ข้าไม่มีเงิน! และข้าก็ไม่มีปัญญาชดใช้คืนด้วย” ชิงเสวียนมองมู่เฉียนซีพลางกล่าว
“เจ้าเองก็เห็นแล้ว ข้าหลอมยาออกมาได้ง่า
