เหลยก็เป็นเพราะว่าพวกนางสู้เจ้าไม่ได้ พวกข้าไม่ใช่คนขี้แพ้ชวนตีเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ แต่ว่า…”
“เอาตัวนางมา!”
คนกลุ่มหนึ่งพาตัวหญิงสาวชุดสีชมพูผู้อ่อนแอผู้หนึ่งเข้ามา และคนผู้นี้ก็คือเกาถิง ผู้ที่เคยพ่ายแพ้ให้มู่เฉียนซีก่อนหน้านี้นั่นเอง
สีหน้าของนางซีดเผือด ดวงตาเหม่อลอย สภาพของนางช่างน่าสังเวชยิ่งนัก!
หญิงสาวผู้นั้นกล่าวว่า “เจ้าทำร้ายศิษย์น้องของข้าจนกลายเป็นคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ ตอนนี้นางก็ไม่ต่างอะไรกับคนตายเลยสักนิด หากไม่ใช่เพราะเจ้าลงมืออย่างโหดเหี้ยม นางจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าต้องการให้เจ้าขอโทษนาง”
มู่เฉียนซีกล่าว “ขอโทษอย่างนั้นเหรอ ข้าว่าคนที่ควรจะเป็นฝ่ายขอโทษไม่ใช่ข้า”
สายตาของมู่เฉียนซีเหลือบมองไปที่เกาเฟิ่ง ทำให้เกาเฟิ่งรู้สึกเสียความมั่นใจเล็กน้อย
เป็นไปไม่ได้ มู่เฉินซีจะรู้ได้อย่างไร นางทำเงียบ ๆ อย่างไร้สุ้มไร้เสียง ไม่มีผู้ใดรู้อย่างแน่นอน
“วันนี้ ต่อให้เจ้าไม่อยากขอโทษเจ้าก็ต้องขอโทษ นี่คือชีวิตของคนคนหนึ่ง! ต่อให้มีคุณชายไป๋ปกป้องเจ้า พวกข้าก็ไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด!” แต่ละคนต่างแผ่ซ่านจิตสังหารออกมา ถลึงตาจ้องมองไปที่มู่เฉียนซี จากนั้นก็ลงมือทันที
น้ำเสียงของไป๋จิ
