่งเยว่พลันเย็นชาขึ้นแล้ว “พวกเจ้ากล้าเช่นนั้นหรือ!”
ตูม!
มู่เฉียนซีหลบหลีกการโจมตีของพวกเขาอย่างรวดเร็ว พุ่งตัวเข้าไปในวงล้อมและจับตัวเกาเฟิ่งเอาไว้
“มู่เฉินซี นี่เจ้าคิดจะทำอะไร? ปล่อยศิษย์น้องเกาเฟิ่งเดี๋ยวนี้นะ!”
“มู่เฉินซี เจ้ามันรนหาที่ตาย!”
ไป๋จิ่งเยว่ขวางหน้ามู่เฉียนซีไว้ พวกเขาจึงไม่กล้าผลีผลาม
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้าต้องการให้ขอโทษเกาถิงไม่ใช่เหรอ ข้าจับตัวคนที่ควรขอโทษออกมาแล้วนี่ไง ให้นางขอโทษ พวกเจ้าหุบปากไปซะ”
“มู่เฉินซี นี่เจ้าหมายความเช่นไร?”
“คนที่ทำให้เกาถิงต้องกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไม่ใช่ข้า แต่เป็นเกาเฟิ่ง!” มู่เฉียนซีกล่าว
เกาเฟิ่งกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “มู่เฉินซี เจ้าพูดจาเหลวไหล ข้ารักศิษย์น้องเกาถิงมาก เห็นนางเป็นน้องสาวแท้ ๆ ใคร ๆ ก็รู้ ข้าจะทำร้ายนางได้อย่างไรกัน”
เกาถิงกล่าว “ใช่! ไม่มีทางเป็นเช่นนั้นแน่นอน มู่เฉินซี เจ้าอย่าได้ใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นเลย โดยเฉพาะใส่ร้ายศิษย์พี่เกาเฟิ่งของข้า ช่างน่าขำยิ่งนัก”
มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ช่างน่าขำอย่างนั้นเหรอ！
มู่เฉียนซีเอายาลูกกลอนเม็ดหนึ่งออกมา แล้วยัดเข้าไปในปากของเกาเฟิ่งอย่างรวดเร็ว
“ในเมื่อเจ้าไม่พูดความจริง ข้าก็ต้องใช
