จูเชว่พุ่งออกมาจากถ้ำอย่างรวดเร็ว กลุ่มคนก่อนหน้านี้ก็ยังคงรออยู่บริเวณปากถ้ำ พวกเขากล่าว “พวกเขามีชีวิตรอดกลับออกมาจริง ๆ ด้วย”
“เซี่ยเทียนก็ออกมาด้วย!”
ภายในชั่วพริบตาพวกเขาก็หน้าถอดสีไปในทันที
“แย่แล้ว! วิญญาณปีศาจโลหิตไล่ตามออกมาเป็นขโยงเลย รีบหนีเร็วเข้า!”
“รีบไปเร็ว! อันตราย”
ตอนนี้พวกเขาไม่มีกระจิตกระใจจะมาสนใจมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์แล้ว ยามนี้ชีวิตของพวกเขาสำคัญที่สุด
ความเร็วของเซี่ยเทียนเกินขีดจำกัดในการไล่ล่ามู่เฉียนซีและจูเชว่แล้ว และยังมีวิญญาณปีศาจโลหิตไล่ตามมาด้วยความบ้าคลั่ง
จูเชว่รู้สึกตกใจไม่น้อย “ถ้ำนั่นมีวิญญาณปีศาจโลหิตอยู่กี่ตัวกันแน่! ชักจะยุ่งยากเกินไปแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “จูเชว่ เจ้าไปขวางเซี่ยเทียนกับพวกอู๋ตี้ไว้ เดี๋ยวข้าจะจัดการกับวิญญาณปีศาจโลหิตเหล่านี้เอง”
จูเชว่กล่าวด้วยความตกตะลึง “ซีซี เจ้าอย่าได้ประมาทไป วิญญาณปีศาจโลหิตเหล่านี้ฆ่าไม่ตายหรอกนะ ถึงแม้จะใช้พลังวิญญาณก็ฆ่ามันไม่ได้ นอกเสียจากจะถูกพวกมันเข้าควบคุมวิญญาณ จึงจะสามารถลงมือจัดการพวกมันได้ แต่แบบนั้นก็เป็นอะไรที่อันตรายมาก ๆ”
“ข้าจะลองดูก่อน!”
“เจ้า…” จูเชว่อยากจะหยุดยั้งความบุ่มบ่ามของมู่เฉียนซี ทว่าเซี่ยเ
