วนจากสำนักอวิ๋นซิ่วที่นางเคยเจอมาก่อนหน้านี้
“อันธพาลเฒ่ารึ! ฮิ ฮิ ฮิ! หากไม่ใช่เพราะข้าช่วยเจ้า เจ้าก็คงจะโดนปีศาจกลืนกินไปนานแล้ว เจ้าเพิ่งรับใช้ข้าได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้น เจ้ามีอะไรที่ไม่พอใจกัน ไม่คิดเลยว่าจะทำร้ายข้าเช่นนี้ ช่างรนหาที่ตายจริง ๆ!”
เขาบีบคอของซิ่วจวนเอาไว้แน่น ซิ่วจวนร้องขอความช่วยเหลือว่า “ช่วยข้าด้วย! แม่นางมู่ ช่วย…”
“ข้าจะไม่คุกคามผู้อื่นก่อน แต่หากว่ามีผู้ใดมาคุกคามข้า ข้าก็จะไม่ปราณีอย่างแน่นอน ขอร้องข้า เจ้าคงจะขอร้องผิดคนแล้ว”
“ไปกันเถอะ!” มู่เฉียนซีหมุนตัวแล้วเดินจากไป
จูเชว่ไล่ตามขึ้นไปแล้วกล่าวว่า “เจ้าจะปล่อยเจ้าเฒ่าผู้นั้นไปเช่นนั้นหรือ ข้าว่าเจ้าขุดรากถอนโคนไปเลยดีกว่า หากปล่อยทิ้งไว้ต้องนำปัญหามาภายหลังแน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ข้าบอกตอนไหนว่าข้าจะไว้ชีวิตเขา? เพียงแต่ว่าไม่จำเป็นที่จะต้องลงมือด้วยตนเองเท่านั้น”
จูเชว่นึกถึงทักษะทางการรักษาที่ยอดเยี่ยมของมู่เฉียนซี แม่นางคนนี้ช่างใจดำยิ่งนัก ไม่รู้เลยว่านางเคลื่อนไหวไปเมื่อไร
อันธพาลเฒ่าคนนั้นก็ไม่ได้ฆ่าหญิงผู้นั้นเช่นกัน เนื่องจากว่าในตอนนี้มีปีศาจจำนวนมากเข้ามาโจมตียังที่มั่นของพวกเขาแล้ว
“ในเมื่อ
