อย่างรุนแรงทำให้ใบหน้าของเขาขาวซีด มู่เฉียนซีจึงฝังเข็มสกัดความเจ็บปวดให้กับเขาอีกครั้ง
“อวิ๋นซิว เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่!”
“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?” เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวพลางจ้องมองไปทางมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีนำเข็มขึ้นมาเล่นแล้วกล่าวว่า “เจ้าเห็นสิ่งนี้ แล้วยังไม่รู้ว่าข้าคือผู้ใดอีกเช่นนั้นหรือ?”
เขาส่ายหน้า!
ด้วยเหตุนี้มู่เฉียนซีจึงได้ยัดยาลูกกลอนเข้าไปจนเต็มปากของเฟิงอวิ๋นซิว และจูเชว่ก็กล่าวขึ้นว่า “นะ…นี่กำลังทำอะไรน่ะ? ยัดยาเข้าไปขนาดนี้ มันจะสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว”
“ข้าชอบที่จะทำเช่นไรก็จะทำเช่นนั้น และเต็มใจที่จะสิ้นเปลืองด้วย!”
“ข้าได้จ่ายค่าตอบแทนไปแล้ว เหตุใดถึงไม่มีเช่นนี้บ้างล่ะ?”
“อวิ๋นซิวเป็นชายหนุ่มหน้าตางดงามที่หาได้ยากยิ่ง เจ้ารู้สึกด้อยค่าในตนเองจนไม่ยอมเผยใบหน้า เช่นนั้นก็ต้องแตกต่างกันแน่นอนอยู่แล้ว”
เฟิงอวิ๋นซิวที่กลืนยาเข้าไปมากมาย ก็แทบจะสำลักออกมาหลังจากที่ได้ยินมู่เฉียนซีกับจูเชว่ปะทะคารมกัน
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ตอนนี้ เจ้าก็ยังไม่รู้อะไรอีกเช่นนั้นหรือ?”
“ไม่รู้!”
“นิรันดร์ ข้าว่าเขามีปัญหาแล้ว เจ้ามาดูหน่อยสิ!” มู่เฉียนซีกล่าว
นิรันดร์กล่าวว่า “ข้ารังเกียจผู้ชาย ไม่รักษาให้หรอก!”
