ดคิดว่าจะไม่มีศัตรู แต่ข้างหน้านี้คือกลุ่มคนที่คุ้นเคย ที่กำลังพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น
“ลูกพี่ชิง ท่านว่าพวกของหลานเนี้ยนหลี่ตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง?” มีคนกล่าวถามขึ้นมา
ชิงอ้าวเทียนกล่าวว่า “ป่านนี้พวกเขาก็คงจะไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้วล่ะ คิดจะสู้กับข้า! ก็ยังต้องหยุดคิดสักเล็กน้อย ท่านจวี๋ได้ให้สมบัติข้ามาชิ้นหนึ่ง ซึ่งมันสามารถดึงดูดวิญญาณปีศาจของที่นี่ได้ มิเช่นนั้นพวกเจ้าคิดว่าพวกเราจะสามารถมาถึงที่นี่ได้อย่างราบรื่นได้อย่างนั้นหรือ”
“พวกเจ้าลองคิดดูสิ ถูกวิญญาณปีศาจทุกตัวที่อยู่ที่นี่รุมล้อม ไม่ว่ามู่เฉียนซีและหลานเนี้ยนหลี่จะเก่งกาจมากเพียงใด ก็คงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย”
“ลูกพี่ชิงยอดเยี่ยมมากเลย! ไม่ต้องมีการนองเลือดก็สามารถจัดการพวกเขาได้แล้ว”
“หากตายอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีผู้ใดมาเก็บศพของพวกเขาหรอก!”
“……”
เมื่อพวกเขาได้ยินการพูดคุยเช่นนี้ ในที่สุดก็รู้แล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
เจ้าสารเลวกลุ่มนี้ ไม่คาดคิดเลยว่าจะคิดร้ายต่อพวกเขาเช่นนี้
ไม่ได้เป็นเพราะว่าพวกเขาโชคร้ายเกินไปถึงได้เจอกันนกน้อยสีน้ำเงินตัวนั้น แต่เป็นเพราะว่าเจ้าพวกนี้เป็นคนปล่อยนอกน้อยสีน้ำเงินตัวนั้นมา แถมท่านจวี๋ผู้นั้นก็เป็นผู้เสนอให้
ชิงอ้าวเทียนยังกล่าวต่อไปอีกว่า “สมบัติชิ้นนั้นไม่ธรรมดา ตราบใดที่ข้ามีความเกลียดชังต่อผู้ใดเป็นอย่างมากมันก็จะบินไปถึงที่แห่งนั้น และบนร่างกายของมันก็ยังดึงดูดสิ่งของดี
