ิ่งที่กระหม่อมควรทำพ่ะย่ะค่ะ”
“ได้ยินมาว่ามีนักฆ่าใจกล้า บุกเข้าไปในห้องหนังสือของพระองค์อย่างคาดไม่ถึงเช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“เป็นเพียงแค่ขโมยตัวน้อยคนหนึ่งเท่านั้น และก็หนีไปหลังจากที่ถูกข้าพบเข้า ทั้งยังไม่ได้มีของอะไรหายไปด้วย เจ้าวิ่งมาหาข้ากลางดึกเช่นนี้ ช่างลำบากเจ้าเสียจริง” ราชาโม่กล่าว
ขวงจวิ้นอ๋องถามอย่างเปรียบเปรยแต่ก็ไม่พบว่ามีอะไรเกิดขึ้น ราชาโม่จึงกล่าวว่า “พรุ่งนี้ข้าอาจจะหลับลึกต่อ วันนี้ก็ดึกมาแล้วเจ้ากลับไปก่อนเถอะ!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อได้ยินว่าราชาโม่ตัดสินใจที่จะหลับลึกไปอีกครั้ง ขวงจวิ้นอ๋องก็วางใจได้แล้ว
ภายในช่วงเวลานี้ เขาจะต้องจัดการมู่เฉียนซีและหงส์น้อยตัวนั้นให้จงได้
ขณะเดียวกันภายในห้อง มู่เฉียนซีก็ได้ขบฟันแน่นพลางกล่าวว่า “ข้ายอมรับความพ่ายแพ้!”
“ข้าหารือเกี่ยวกับข้อเรียกร้องกับราชาโม่เรียบร้อยแล้ว ต่อไปข้าอยากจะศึกษา ว่าจะถอนพิษและล้างคำสาปใ ห้เขาได้อย่างไรเสียหน่อย ท่านราชาจิ่วเยี่ย โปรดอย่าทำให้ลำบากใจ”
หลังจากที่มู่เฉียนซีทำแผนการรักษาเรียบร้อยแล้ว ขวงจวิ้นอ๋องก็ส่งคนมาอีกครั้ง
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ท่านเจ้าเมืองโม่เชวี่ย ท่านไม่ได้บอกข้าว่ายุ่ง พบไม่ได้อย่างนั้นหรือ?”
