้นแหละ”
เจ้าเมืองหนานเจ๋อตกตะลึงไปในทันที “เจ้า…”
“ตอนที่ข้ากำลังประลองอยู่นั้น ท่านเจ้าเมืองหนานเจ๋อก็คอยสังเกตข้าเป็นพิเศษ ท่านคิดว่าข้าไม่รู้อย่างนั้นหรือ?”
“หึ!” เจ้าเมืองหนานเจ๋อเปล่งเสียงที่ฟังดูไม่พึงพอใจออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็บ่นพึมพำขึ้น “เจ้าจิ้งจอกน้อย เจ้าเล่ห์นัก”
เจ้าเมืองหนานเจ๋อกล่าว “การแข่งขันผู้มากความสามารถในครั้งนี้ เจ้านับว่าโดดเด่นที่สุดแล้ว! เพียงแต่ไม้ที่สูงที่สุดในป่าย่อมถูกสายลมพัดจนโค่นล้มก่อนเสมอ การเดินทางกลับไปยังสำนักลั่วเยว่ของเจ้าในครานี้ เกรงว่าจะไม่ปลอดภัย! ถึงแม้เจ้าจะเดินทางกลับไปยังสำนักลั่วเยว่ได้อย่างปลอดภัย ข้าก็เกรงว่าสำนักลั่วเยว่จะไม่อาจคุ้มกันเจ้าได้ หรือไม่เจ้าก็อยู่ที่เมืองหนานเจ๋อนี้ไปเลยเป็นอย่างไร”
“เมืองหนานเจ๋อก็น่าจะขวางพวกเขาไว้ได้สักระยะหนึ่ง!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ขอบคุณในความหวังดีของท่านเจ้าเมืองหนานเจ๋อมาก ในเมื่อครั้งนี้ข้าได้ระเบิดพลังที่แท้จริงออกมาแล้ว ข้าก็ได้คิดถึงผลที่จะตามมาแล้วเช่นกัน! ตอนนี้ข้าไม่กลัวว่าพวกเขาจะทำอะไรข้าหรอก กลัวเพียงพวกเขาจะไม่กล้าทำอะไรข้ามากกว่า”
“เจ้า…” เจ้าเมืองหนานเจ๋อตกตะลึงไปครู่หนึ่ง
ม
