กลุ่มของพวกเขาเดินทางไปถึงป่าชานอวิ๋นอย่างรวดเร็วที่สุด เมื่อย่างกรายเข้าไปในป่าแห่งนี้ ทุกคนก็ระมัดระวังตัวมากขึ้น
ในป่าแห่งนี้มีโอกาสที่จะพบเจอกับสัตว์วิญญาณอันตรายได้ตลอดเวลา
คุณชายโม่เป็นผู้นำกลุ่ม มู่เฉียนซีตามไปอย่างระมัดระวัง
ยิ่งเดินเข้าไปในป่าลึกมากเท่าไร ต้นไม้ก็ยิ่งแน่นหนามากขึ้น แสงที่ส่องสว่างก็ยิ่งมืดสลัวลงเรื่อย ๆ
มู่เฉียนซีสูดดมกลิ่นเล็กน้อย นางรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ นางจึงกล่าวเตือนทุกคนว่า “ระวัง! มีอันตรายซ่อนอยู่”
“อันตราย ล่าถอย!” ในขณะเดียวกันคุณชายโม่ผู้นั้นก็กล่าวขึ้นเช่นกัน
ทั้งสองกล่าวเตือนพร้อมกัน ทำให้คนอื่นตกตะลึงไปเล็กน้อย จากนั้นก็รีบล่าถอยไปในพื้นที่ที่กว้าง
พรวด! บริเวณโดยรอบไม่ได้มีอันตรายใด แต่จู่ ๆ คนผู้หนึ่งก็กระอักเลือดออกมาแล้ว
เงาสีขาวพุ่งมาอย่างรวดเร็ว คุณชายโม่ผู้นั้นโบกมือขึ้นและจับแมงมุมสีครามตัวหนึ่งเอาไว้ได้
“แมงมุมคราม!” คุณชายโม่ขมวดคิ้วพลางกล่าว
เขาเพิ่งจะกล่าวจบ แมงมุมครามตัวนั้นก็ปล่อยพลังอันแข็งแกร่งออกมาจะหนีออกจากเงื้อมมือของคุณชายโม่ไปได้
องครักษ์เหล่านั้นของเขาอุทานขึ้นว่า “คุณชาย ระวัง!”
คุณชายโม่ผู้นี้จึงแผ่ซ่านพลังวิญญาณออกมา เปลวไฟพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา แผดเผาแมงมุมครามตัวนั้นไปจนสิ้น
ทุกคนตกใจผงะไปครู่หนึ่ง “นึกไม่ถึงเลยว่าคุณชายโม่จะเป็นผู้บำเพ็ญภูตพลังธาตุอัคคี”
หั่วห้าวหยู่กล่าว “พวกเจ้าโง่เขลาไปแล้วหรือไร คุณชาย
