โม่เป็นถึงยอดปรมาจารย์นักปรุงยา หากไม่ใช่เป็นผู้บำเพ็ญภูตพลังธาตุอัคคีเขาจะแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ได้อย่างไรล่ะ”
พิษของแมงมุมครามนั้นแก้ได้ยากนัก แต่คุณชายโม่ผู้นี้เพียงเอายาลูกกลอนขวดหนึ่งออกมา และกล่าวว่า “กินยาลูกกลอนนี่เดี๋ยวก็หายแล้ว!”
“ขอบคุณคุณชายโม่ขอรับ แรกเริ่มข้าก็สร้างความลำบากให้คุณชายโม่แล้ว”
กล่าวจบ เขาก็กินยาลูกกลอนเข้าไปอย่างไม่ลังเล ไม่นานนักสีหน้าของเขาก็ดีขึ้นมาก
มู่เฉียนซีหรี่ตาลงเล็กน้อย นางมองแผ่นหลังของคุณชายโม่ผู้นี้ ฝีมือการหลอมยาของคนผู้นี้เก่งกาจกว่าที่หั่วห้าวหยู่บอกเอาไว้มาก
มิเช่นนั้น ยาลูกกลอนของเขาคงไม่ได้ผลเร็วถึงเพียงนี้แน่นอน
คุณชายโม่กล่าว “หนทางข้างหน้าคือที่สิงสถิตอยู่ของแมงมุมคราม หากไม่มีคนรุกรานก่อน แมงมุมครามก็จะไม่โจมตีก่อน โชคดีที่เราถอยออกมาเร็ว มิเช่นนั้นหากถูกแมงมุมครามล้อมโจมตีคงยุ่งยากน่าดู”
สาเหตุที่ป่าชานอวิ๋นแห่งนี้อันตรายก็เป็นเพราะว่ามีสัตว์วิญญาณเหล่านี้ค่อนข้างมาก
“เราต้องใช้เส้นทางอ้อมแล้วล่ะ”
“ตกลง!” ไม่มีผู้ใดอยากต่อสู้กับแมงมุมครามเหล่านั้น จึงทำได้เพียงต้องยอมใช้เส้นทางอ้อม
ก่อนที่คุณชายโม่จะนำทาง เขาหันไปมองมู่เฉียนซีแวบหนึ่ง สามารถรับรู้ถึงอันตรายได้เร็วพร้อม ๆ กับเขาเช่นนี้ ศิษย์สำนักลั่วเยว่ผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ
มู่เฉียนซีก็รับรู้ได้ว่าคุณชายโม่กำลังมองนางและพิจารณานางอยู่ แต่สายตาของนางยังคงเรียบนิ่ง
ต่อมา พวกเขาก็พบกับ
