งแจ้ง แต่พวกเราก็คอยตามหาข่าวของเขาได้อย่างลับ ๆ รู้ว่าเขาเป็นเช่นไรบ้างแล้ว”
“เฮ้อ! รอให้ข้าหายดีเมื่อไร คนที่กล้ารังแกลูก ๆ ของข้าพวกนั้น ข้าจะทำให้พวกมันได้เห็นดี! ข้าจะตัดเนื้อพวกนั้นออกเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนให้สุนัขกัดกิน…”
เสียงไอ ค่อก ๆ ดังขึ้น “ฉีเอ๋อร์!” เมื่อเห็นภรรยาของตนเองเผยความโกรธออกมาเช่นนี้ ท่านปู่ก็รีบส่งเสียงเตือนขึ้นทันที
มู่เฉียนซีกล่าวเห็นด้วย “แม้ว่าข้าจะอาลัยอาวรณ์ท่านปู่กับท่านย่ามาก แต่ดินแดนสี่ทิศก็ไม่เหมาะในการฟื้นตัวของท่านย่าจริง ๆ!”
“ในเมื่อซีเอ๋อร์อาลัยอาวรณ์เช่นนี้ เช่นนั้นปู่จะทำอาหารอร่อย ๆ ให้เจ้ากินอีกสักมื้อ”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้น เรื่องนี้นางรับไม่ได้จริง ๆ
นางยิ้มพลางกล่าว “ท่านปู่! เรื่องเตรียมของอำลาข้าต่างหากล่ะที่ควรจะต้องเป็นคนจัดเตรียม และจะจัดเตรียมยาลูกกลอนให้พวกท่านด้วย พวกท่านจะได้เก็บไว้เสริมกำลัง”
นางมองหน้าพวกเขาแวบหนึ่ง “รอข้าประเดี๋ยว ห้ามชิงหนีไปเสียก่อนละเจ้าคะ”
มู่เฉียนซีหลอมยาลูกกลอนออกมาอย่างรวดเร็วมาก
ตอนนี้พลังจิตของนางแข็งแกร่งขึ้นมาก และคุณภาพของยาลูกกลอนนี้จึงน่าทึ่งมากเช่นกัน
จากนั้นนางก็เริ่มเตรียมอาหารมื้อค่ำ และเมื่อจวินโม่ซีได้ข่าวนี้ก็ตื่นเต้นขึ้นจนแทบจะร้องไห้
“สาวน้อยลงมือทำอาหารเองเช่นนี้ ไม่มีทางจะเสียเปล่าเหมือนมื้อที่แล้วแน่นอน!”
ความสุขกำลังมาเยือน!
ทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตารออาหารมื้อค่ำมื้อใหญ่นี้
นี
