่มันช่างเป็นความแตกต่างราวกับฟ้ากับเหวจริง ๆ!
ท่านปู่ไม่สบอารมณ์ขึ้นแล้ว เขากล่าวพลางร้องไห้ออกมา “ฮือ ๆ ๆ! ซีเอ๋อร์ ปู่รู้สึกว่าปู่ใช้ชีวิตมาอย่างไร้ประโยชน์แล้ว อาหารที่ปู่ทำนั้น รสชาติสู้ซีเอ๋อร์ไม่ได้เลยสักนิด”
เฟิงฉีเอ๋อร์พอใจกับการกินอาหารมนุษย์เป็นอย่างยิ่ง นับว่าเป็นความโชคดีของนางที่หลานสาวผู้นี้ไม่ได้มีฝีมือทำอาหารแย่เหมือนกับท่านปู่ของนาง
ฮือ ๆ ๆ! ช่างอร่อยเกินไปแล้วจริง ๆ นางเริ่มรู้สึกไม่อยากจะจากไปแล้วสิ
แต่สุดท้ายก็จำต้องจากไปอยู่ดี เผ่าคำสาปนั้นช่างน่ากลัวยิ่งนัก และในตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่พวกเขาจะเผชิญหน้าฝืนสู้รบกับพวกนั้นได้
หลังจากกินอิ่มหนำสำราญ มู่เฉียนซีก็ได้พูดคุยกับท่านปู่ท่านย่าของนางครู่หนึ่ง
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปอย่างช้า ๆ ในที่สุดท่านปู่ก็กล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ”
“เจ้าหนุ่มจิ่วเยี่ย ห้ามรังแกซีเอ๋อร์ของข้าเป็นอันขาด”
จิ่วเยี่ยโอบไหล่มู่เฉียนซีพลางกล่าว “แน่นอนอยู่แล้ว!”
ท่านปู่อุ้มเฟิงฉีเอ๋อร์ไว้ในอ้อมอก จากนั้นก็กระโจนตัวขึ้นไปและลอยตัวไปกลางอากาศ
ความแข็งแกร่งของเขาสามารถข้ามทะลุผ่านไปยังแดนซวนเทียนได้
มู่เฉียนซีมองเงาที่จากไปของพวกเขา และกล่าวกับจิ่วเยี่ยว่า “จิ่วเยี่ย จากนี้ไปข้าจะเก็บตัวฝึกบำเพ็ญ! ข้าจะทะลวงพลังวิญญาณขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับสูงสุดและไปแดนซวนเทียนให้ได้”
จิ่วเยี่ยพยักหน้าพลางกล่าว “อืม!”
“เพียงแต่ว่า ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย
